Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Suddeutsche Zeitung: Η πορεία της Ελλάδας απειλεί την Ευρώπη

Η εξέγερση της Ελλάδας: "Θέτει η απόρριψη της λιτότητας από τους Έλληνες ψηφοφόρους σε κίνδυνο την Ευρωπαϊκή Ένωση"; αναρωτιέται το εξώφυλλο της αμερικανικής έκδοσης του περιοδικού

Τις πρώτες μέρες ο υπουργός Οικονομικών δίχως γραβάτα προτιμούσε τους υψηλούς τόνους. Μια ριζική μείωση του χρέους της Ελλάδας απαιτούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος με τις μπότες μοτοσικλέτας κήρυττε το τέλος της συνεργασίας με την τρόικα. ..

Τις πρώτες μέρες ο υπουργός Οικονομικών δίχως γραβάτα προτιμούσε τους υψηλούς τόνους. Μια ριζική μείωση του χρέους της Ελλάδας απαιτούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος με τις μπότες μοτοσικλέτας κήρυττε το τέλος της συνεργασίας με την τρόικα. Μετά από το πρώτο κραχ στις αγορές, οι τόνοι του έγιναν αίφνης πιο ήπιοι.

Τώρα, αντί για ένα κούρεμα ο Βαρουφάκης παρουσιάζει πιο μετριοπαθείς αν και ως ένα σημείο αμφισβητήσιμες, προτάσεις, για το πώς οι πιστωτές θα μπορούσαν να διευκολύνουν την υπερχρεωμένη χώρα του. Επιπλέον, υποστηρίζει μαχητικά ότι η χώρα του «ποτέ πια» δεν πρόκειται να παρουσιάσει έλλειμμα, της εξυπηρέτησης των τόκων εξαιρουμένης. Όποιος γνωρίζει τη μακρά ιστορία των ελληνικών τρυπών στους προϋπολογισμούς, συμπεριλαμβανομένων των χρόνων της δημιουργικής λογιστικής, πρέπει να νομίζει ότι πρόκειται για μια εκπληκτική δέσμευση.

Είναι αυτό ένα σημάδι ελπίδας ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν θα σπρώξει την Ευρώπη στα όριά της; Τουλάχιστον είναι ένα σημάδι ρεαλισμού. Ένα ριζικό κούρεμα τους χρέους δεν θα μπορούσαν να το δεχτούν τόσο εύκολα οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας -όχι μόνο επειδή θα ήταν το δεύτερο, αλλά επειδή αυτή τη φορά οι πολίτες τους θα χάσουν πολλά χρήματα-, ενώ και η επίδρασή του στις άλλες χώρες της κρίσης που αποπληρώσουν τα δάνειά τους θα ήταν ζόρικη.

Επιπλέον, ένα κούρεμα θα είχε περιορισμένο όφελος σήμερα για τους Έλληνες: Οι πιστωτές έχουν ήδη μεταθέσει μακριά στο μέλλον την αποπληρωμή των δανείων, ενώ και τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά, ώστε βραχυπρόθεσμα να μη βοηθά σχεδόν καθόλου μια ελάφρυνση του χρέους. Πολύ πιο επείγουσες είναι οι τρέχουσες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας - και την Τετάρτη, το ενδιαφέρον των επενδυτών να δανείσουν ζεστό χρήμα στην Ελλάδα ήταν τόσο λίγο όσο το 2006.

Πιο δύσκολο είναι το ερώτημα, κατά πόσον οι ήπιοι τόνοι είναι ένα σημάδι ότι η κυβέρνηση στο σύνολό της στρέφεται στη σωστή πορεία. Η συζήτηση για το χρέος και το ερώτημα εάν στο μέλλον θα επιτηρεί τις μεταρρυθμίσεις στη χώρα η τρόικα ή κάποιος άλλος φορέας, συσκοτίζουν το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα: Τι θα συμβεί στη συνέχεια με αυτές τις μεταρρυθμίσεις; Και ποιες μεταρρυθμίσεις; Αυτό το θέμα είναι κεντρικό, όχι μόνο για την ίδια τη χώρα, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Η κρίση του ευρώ έχει δείξει πόσο διαφορετικά εξελίχθηκαν οι χώρες της νομισματικής ένωσης από τότε που υιοθέτησαν το ευρώ το 1999.

Οι χώρες της κρίσης αύξησαν ταχύτατα το χρέος τους, λόγω των ευνοϊκών επιτοκίων του ευρώ και εξίσου γρήγορα πολλά προϊόντα τους έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους, ώστε να μην μπορούν πλέον να διατηρήσουν τη δανεική ευημερία τους. Μεταρρυθμίσεις για την οικονομική ανάπτυξη και αύξηση των εξαγωγών είναι η μόνη διέξοδος από αυτό το αδιέξοδο, όπως δείχνουν οι επιτυχίες της Ιρλανδίας ή της Ισπανίας. Υπό την πίεση των εταίρων ακολούθησαν όλες οι χώρες της κρίσης αυτή την κατεύθυνση - και δη με μεγάλες θυσίες. Αλλά τι θα γίνει τώρα, εάν η Ελλάδα αποφασίσει να εγκαταλείψει αυτόν τον ανηφορικό δρόμο; Στην Ιταλία, την Ισπανία ή την Πορτογαλία, υπάρχουν πολλοί που θέλουν μια επιστροφή στην προηγούμενη άνεση. Και στις δύο τελευταίες θα γίνουν εκλογές αυτή τη χρονιά.

Οι ιδέες που παρουσιάζουν ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και οι υπουργοί του, αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό: είτε πρόκειται για την επέκταση του δικαιώματος της απεργίας, είτε για την επαναπρόσληψη των δημοσίων υπαλλήλων, είτε για την επιστροφή του επιδόματος Χριστουγέννων στους συνταξιούχους, είτε για τον τερματισμό των ιδιωτικοποιήσεων.

Αντίθετα, η νέα κυβέρνηση έχει κερδίσει τη συμπάθεια με τη φροντίδα που δείχνει στους φτωχούς, σ' αυτούς που έχουν υποφέρει τα μέγιστα από τα μέτρα λιτότητας. Επίσης μπορεί κανείς να συζητήσει τι θα μπορούσε να κάνει η Ευρώπη για την τόνωση της οικονομίας. Αλλά αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την επιστροφή σε μια δυσλειτουργική οικονομική δομή με μονοπώλια, αναποτελεσματικές κρατικές επιχειρήσεις και ένα δημόσιο τομέα, ο οποίος ήταν διπλάσιος από όσο σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Πολύ συχνά ακούσαμε το τελευταίο διάστημα ότι οι μισθοί των Ελλήνων στην κρίση μειώθηκαν απότομα. Αλήθεια είναι όμως επίσης, ότι το κόστος εργασίας στην Ελλάδα τα πρώτα δέκα χρόνια του ευρώ αυξήθηκε σχεδόν 20%, την ώρα που στη Γερμανία μειωνόταν. Σε αντίθεση με αυτά που αφήνει να εννοηθεί ο Τσίπρας, τα περισσότερα προβλήματα των Ελλήνων τα προκάλεσαν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Επιπλέον, οι επιπτώσεις της κρίσης θα ήταν πιο ήπιες, εάν η πολιτική ελίτ της Ελλάδας φρόντιζε να μαζεύει στα σοβαρά τους φόρους και από τους πλούσιους. Σε αυτό το σημείο, τουλάχιστον η αλλαγή της κυβέρνησης δίνει ελπίδα. Ο Τσίπρας δεν προέρχεται από την πολιτική ελίτ, η οποία είχε εγκλωβίσει τη χώρα εδώ και δεκαετίες στην ευνοιοκρατία. Ίσως, λοιπόν, ο Τσίπρας, να το εννοεί πολύ πιο σοβαρά από τους προκατόχους του, όταν υπόσχεται, όπως έκανε την Τετάρτη, να δώσει μάχη για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.
Συνολικά, πάντως, τα όσα προτείνει ο νέος πρωθυπουργός ακούγονται περισσότερο ως οπισθοχώρηση, παρά ως φυγή προς τα εμπρός. Άρα, η εκλογή του εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους απ' ό,τι ευκαιρίες. Κινδύνους, που επηρεάζουν το σύνολο της Ευρώπης.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

"Τα λεφτά στους πλούσιους"

Είναι βασικό κόλπο του νεοφιλελευθερισμού να κρύβει τις πραγματικές του στοχεύσεις πίσω από θετικά διατυπωμένες φράσεις. Ιστορικά το ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων ονομάστηκε από τα ορφανά της Θάτσερ...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο