Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γερμανία: Δημοσκοπικές ανατροπές και πολιτικά πειράματα

Κυρίαρχος του παιχνιδιού στο ρευστό πολιτικό τοπίο οι Πράσινοι

Μια φορά τον μήνα το πρώτο πρόγραμμα της γερμανικής τηλεόρασης παρουσιάζει τις “Τάσεις της Γερμανίας”, ένα πακέτο δημοσκοπήσεων επί παντός του επιστητού. Καθώς η χώρα, λόγω τις ομοσπονδιακής δομής της, έχει κάθε τρεις και λίγο εκλογές, οι δημοσκοπήσεις σπάνια κάνουν εντύπωση. Εκτός αν δείχνουν μια ανατροπή, όπως την περασμένη Πέμπτη. Ότι δηλαδή πρώτο κόμμα, εάν γίνονταν σήμερα εκλογές, θα έβγαιναν οριακά οι Πράσινοι με ένα 26% -κι από κοντά οι Χριστιανοδημοκράτες με 25%.

Οι Σοσιαλδημοκράτες βλέπουν να ανοίγεται μπροστά τους η άβυσσος, καθώς δηλώνει μόλις ένα 12% ότι σκέφτεται να τους ψηφίσει, την ώρα που τους ακροδεξιούς του AfD τους προτιμά το 13%. Φιλελεύθεροι και Αριστερά, τέλος, αρκούνται σε ένα 7%.

Το μέλλον και οι Πράσινοι

Το εντυπωσιακότερο εύρημα των “τάσεων”, όμως, ήταν η αντίδραση των Γερμανών στο ερώτημα “ποιο κόμμα έχει τις καλύτερες απαντήσεις στα ερωτήματα του μέλλοντος”. Εδώ φαίνεται ότι δεν τρέφουν μεγάλη εκτίμηση για τους πολιτικούς τους. Το 45% λέει “κανένας” και το 27% “οι Πράσινοι”. Εμπιστοσύνη στις ιδέες των Χριστιανοδημοκρατών έχει το 12% και από ένα 4% εκτιμά ότι διαθέτουν καλές απαντήσεις η Αριστερά και η ακροδεξιά AfD. Ένα 3% εμπιστεύεται τους Φιλελεύθερους και μόλις ένα 2% τους Σοσιαλδημοκράτες. Τέλος εποχής;

Στο κυβερνητικό τετράγωνο του Βερολίνου όλοι προσπαθούν να κινηθούν βάσει... προγράμματος, σαν να είναι ο μεγάλος συνασπισμός μια γροθιά. Κατεβάζουν φιλόδοξα νομοσχέδια στη Βουλή, υπόσχονται ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα ολοκληρωθεί το... απόλυτο σχέδιο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και προσπαθούν να αγνοήσουν όσους προφητεύουν ότι η θητεία αυτής της κυβέρνησης δεν θα φτάσει μέχρι το 2020.

Βέβαια, οι εν λόγω... προφήτες δεν είναι δημοσιογράφοι ή πολιτικοί αναλυτές, είναι μεγαλοστελέχη των δύο κυβερνητικών κομμάτων. Μέχρι και ο πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας και επίδοξος υποψήφιος καγκελάριος με τη CDU Άρμιν Λάσετ βγαίνει και λέει στις κάμερες ότι δύσκολα αυτή η κυβέρνηση θα φτάσει στα Χριστούγεννα.

Κι έχει ένα δίκαιο, αφού έχει αρχίσει να χάνεται και η τελευταία συγκολλητική ουσία αυτής της κυβέρνησης, ο φόβος μπροστά στις πρόωρες εκλογές. Ειδικά για το SPD, που μετράει τη μία ιστορική εκλογική ήττα μετά την άλλη, έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

Μπορεί να καταφέρνει να επιβάλλει την κοινωνική πολιτική του στους Χριστιανοδημοκράτες -σε βαθμό που ο σύνδεσμος βιομηχανιών να επιτίθεται ευθέως στη Μέρκελ-, ωστόσο τελικά αυτά τα πιστώνεται η καγκελάριος και στους Σοσιαλδημοκράτες μένει ο μουτζούρης, ότι καθυστέρησαν μια δεκαετία και βάλε να διορθώνουν τα λάθη της Ατζέντα 2010 του δικού τους Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Και το SPD αναζητά εναγωνίως τον υπ’ αριθμόν εννέα πρόεδρο την τελευταία δεκαπενταετία, καθώς η Αντρέα Νάλες τα βρόντηξε την περασμένη Κυριακή και κανείς δεν καίγεται να τη διαδεχθεί.

Το μόνο σχετικά βέβαιο στη Γερμανία των... αιώνιων πολιτικών βεβαιοτήτων είναι ότι δεν θα αλλάξει κάτι μέχρι τις εκλογές του φθινοπώρου σε τρία ανατολικά ομόσπονδα κρατίδια. Ούτε το SPD θα ορίσει πρόεδρο, για να μην τον φορτώσει με το “καλημέρα σας” με τρεις προαναγγελθείσες πανωλεθρίες, ούτε ο κυβερνητικός συνασπισμός θα διαλυθεί.

Το “κόκκινο – κόκκινο - πράσινο” της Βρέμης

Κι ενώ στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό όλα είναι ρευστά -και παράλληλα μοιάζουν ακίνητα- στο μικρό κρατίδιο της Βρέμης, όπου έγιναν εκλογές για την τοπική Βουλή μαζί με τις ευρωεκλογές, οι Πράσινοι έστειλαν το σήμα ότι επιλέγουν να συγκυβερνήσουν κεντροαριστερά.

Υπενθυμίζεται ότι η Βρέμη ήταν από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τις 26 Μαΐου το απόρθητο κάστρο της Σοσιαλδημοκρατίας. Την τελευταία τετραετία το SPD κυβερνούσε με τους Πράσινους, αλλά μετά την ιστορική καθίζησή του δεν έβγαιναν οι αριθμοί για να συνεχιστεί αυτός ο συνασπισμός.

Στο τραπέζι υπήρχαν δύο εκδοχές διακυβέρνησης: ή το περιβόητο “κόκκινο – κόκκινο - πράσινο”, μαζί με την Αριστερά δηλαδή, ή η “Τζαμάικα”, από τα χρώματα της σημαίας της χώρας της Καραϊβικής που συμπίπτουν με αυτά των Χριστιανοδημοκρατών (μαύρο), των Φιλελευθέρων (κίτρινο) και των Πρασίνων.

Οι Πράσινοι, λοιπόν, διάλεξαν την πρώτη εκδοχή, εν μέρει επειδή η οργάνωσή τους στη Βρέμη είναι αριστερή, σε αντίθεση με την οργάνωση της Βάδης Βυρτεμβέργης για παράδειγμα, η οποία επέλεξε για μικρό κυβερνητικό εταίρο τους Χριστιανοδημοκράτες.

Το παζλ της διακυβέρνησης

Η επιλογή αυτή έχει πολλαπλά αποτελέσματα στο κεντρικό επίπεδο.

Πρώτον, έστω και διά της τεθλασμένης το SPD καταφέρνει να κρατήσει το προπύργιό του. Συμβολικά η ορκωμοσία ενός Χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργού θα σηματοδοτούσε την απόλυτη ήττα.

Δεύτερον, η εκδοχή του “κόκκινου - κόκκινου - πράσινου” επανέρχεται στην ατζέντα και δη σε μια εποχή που παραπαίει ο μεγάλος συνασπισμός στο Βερολίνο. Να σημειωθεί ότι θα είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμαστεί αυτή η εκδοχή σε ένα δυτικό ομόσπονδο κρατίδιο, καθώς στα ανατολικά κρατίδια είναι διαφορετικοί οι συσχετισμοί δυνάμεων -και κυρίως εκεί η Αριστερά είναι λαϊκό κόμμα, που θεωρείται αυτονόητο να συμμετέχει στη διακυβέρνηση. Στη Θουριγγία, μάλιστα, έχει βγάλει και πρωθυπουργό.

Τρίτον, όπως φάνηκε κι από το έκτακτο συνέδριο των Πρασίνων στη Βρέμη, η στάση των κομμάτων στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής αναδεικνύεται ως το πιο κρίσιμο μέγεθος στην αναζήτηση συνασπισμών.

Καθώς είναι μάλλον ανέφικτος ο σχηματισμός κυβέρνησης με δύο κόμματα και χρειάζονται τρία, η απόλυτη στήριξη του στάτους κβο της βιομηχανίας από τους Φιλελεύθερους δεν είναι συμβατή με την εντολή των ψηφοφόρων στους Πράσινους να επιταχυνθούν τα μέτρα για την κλιματική αλλαγή. Οπότε η “Τζαμάικα” δεν μπορεί να περπατήσει, εκτός κι αν το FDP δει το οικολογικό φως το αληθινό.

Αντίθετα, το SPD, η Αριστερά και οι Πράσινοι μπορούν να τα βρουν -και το σημείο τριβής τους θα είναι η... “νοικοκυροσύνη” στα οικονομικά, στην οποία επιμένουν οι Πράσινοι και το μισό SPD και διαφωνούν η Αριστερά και το άλλο μισό SPD. Τέλος, υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα να τα βρουν οι Πράσινοι με τη CDU, αν και μετά την αποχώρηση της Μέρκελ στο τέλος αυτής της κυβερνητικής θητείας -όποτε κι αν έρθει αυτό- οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο κομμάτων αναμένεται να βαθύνουν.

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Αλήθειες που πονάνε

Υποτίθεται ότι τόσον καιρό προσπαθούν να μας πείσουν ότι το σκάνδαλο Novartis είναι μια κατασκευή του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να σπιλώσει και να πλήξει τους πολιτικούς του αντιπάλους

Δειτε ολοκληρο το αρθρο