Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Για τον ρόλο των ΜΜΕ

Μεγάλη συζήτηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει την επιβολή του Μνημονίου και κυρίως έχουν αποκρύψει το γεγονός ότι το πρόγραμμα των δανειστών είναι ένα διαρκές υπερσύνταγμα διακυβέρνησης της χώρας, που αλλάζει ριζικά τον τρόπο ύπαρξης της ελληνικής κοινωνίας

Μεγάλη συζήτηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει την επιβολή του Μνημονίου και κυρίως έχουν αποκρύψει το γεγονός ότι το πρόγραμμα των δανειστών είναι ένα διαρκές υπερσύνταγμα διακυβέρνησης της χώρας, που αλλάζει ριζικά τον τρόπο ύπαρξης της ελληνικής κοινωνίας και την υποβιβάζει ραγδαία στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Πολλοί στην Αριστερά αλλά και στα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας αιτιώνται τα ΜΜΕ για το ότι τρομοκρατούν τον λαό, τον παραπληροφορούν και τον αδρανοποιούν προκειμένου οι δανειστές και οι Έλληνες εκπρόσωποί τους να περάσουν τα αλλεπάλληλα μέτρα κοινωνικής και οικονομικής επιδείνωσης.

Πολλές όμως κριτικές που διατυπώνονται στον χώρο της Αριστεράς, δυστυχώς και από πρόσωπα που όφειλαν να γνωρίζουν τη φύση των πραγμάτων, είναι άστοχες. Αγνοούν τον χαρακτήρα και τη δράση των όπλων κάθε εποχής για την επιβολή της ιδεολογίας της κυρίαρχης τάξης. Έτσι, από διαλεκτικής θέασης, είναι λάθος να αιτούμαστε ότι τα ΜΜΕ δεν λένε την αλήθεια!!

Το ζήτημα έχει αναλυθεί από τους μεγάλους φιλόσοφους και επικοινωνιολόγους του 20ού αιώνα (και όχι μόνον) που έχουν χαρακτηρίσει τα σύνθετα συγκροτήματα των ΜΜΕ ως τα υπερόπλα της νέας εποχής: από αυτά εκπορεύεται η εκάστοτε αλήθεια, δηλαδή το συμφέρον των κυρίαρχων δυνάμεων. Γι' αυτό είναι άνευ αποτελέσματος. Είναι μάταιο να κατακρίνουμε ορισμένους δημοσιογράφους ότι παραπληροφορούν, τρομοκρατούν ή κατασκευάζουν ψέματα λέγοντας τις μισές αλήθειες, με εργαλείο τον εύπεπτο νεοφιλελεύθερο λαϊκισμό. Πρόκειται περί μιας αυταπάτης που δεν χωρά στο πεδίο σκέψης και δράσης της Αριστεράς.

Τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποί τους-δημοσιολόγοι δεν έχουν ως στόχο την αλήθεια και την αντικειμενικότητα, αλλά την επιβολή της ιδεολογίας της κυρίαρχης αστικής τάξης, έτσι που, μέσα στο κενό και στην ανυπαρξία εθνικής αστικής συνείδησης (που διαθέτει ένα στοιχειώδες σχέδιο εθνικής διακυβέρνησης), κάλυψε την απουσία του με το σχέδιο του Μνημονίου. Αν τα συγκροτήματα των ΜΜΕ (που παρεμπιπτόντως έχουν και πολλά μέσα παραγωγής στα χέρια τους) δεν πλήρωναν τη μνημονιακή τους αποστολή, τότε θα επρόκειτο για μια «αντίφαση καθ' εαυτήν», όπως θα έλεγε ο Χέγκελ. Θα ήταν παράλογο η λυμφατική αστική τάξη και τα φερέφωνά της να ενημέρωναν τον λαό κόντρα στα δικά της συμφέροντα και τη μνημονιακή ιδεολογία.

Την εποχή του Καρλ Μαρξ (1818-1883) τα υπερόπλα αυτά δεν υπήρχαν. Είχε αναπτυχθεί η τυπογραφία των κινητών στοιχείων, είχαν εφευρεθεί οι πρώτες μηχανές της λινοτυπίας, είχαν ανοίξει πολλοί εκδοτικοί οίκοι και εφημερίδες..., αλλά η μάχη των αντίθετων απόψεων δινόταν με τα ίδια μέσα. Έτσι ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος, οικονομολόγος και φιλόσοφος έγινε (εκτός από συγγραφέας κλασικών συγγραμμάτων) εξ ανάγκης και εκδότης εφημερίδων και καθημερινός αρθρογράφος.

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και η συγκέντρωση των ΜΜΕ στα χέρια λίγων κεφαλαιούχων έχει καταστήσει προβληματική τη διακίνηση των εναλλακτικών απόψεων που βρήκαν ελεγχόμενο καταφύγιο το Διαδίκτυο.

Το δίλημμα συνεπώς για την Αριστερά, πέρα από τις «τουφεκιές», τις καταγγελίες και τις κριτικές στα ΜΜΕ και τους εκπροσώπους τους, είναι να συγκροτήσει μια στρατηγική ενημέρωσης, αφού δεν διαθέτει τέτοια κυρίαρχα ΜΜΕ. Η στρατηγική αυτή δεν πρέπει να αποκλείσει και την αποχώρηση της Αριστεράς από τις ενημερωτικές εκπομπές ή την επιλεκτική συμμετοχή της με κάθε προσοχή και σεβασμό στους πολίτες και το λειτούργημα της ενημέρωσης. Δυστυχώς, το «ασύμμετρο σοκ» της τριαρχίας των δανειστών και των Μνημονίων έπιασε και την Αριστερά ανέτοιμη, χωρίς δικά της ΜΜΕ, χωρίς προετοιμασία. Το ίδιο συνέβη με το συνδικαλιστικό κίνημα και ολόκληρη την κοινωνία.

Συνεπώς, το μόνο που μπορούμε να ελέγξουμε τώρα είναι η συμπεριφορά των στελεχών μας και του λόγου μας. Δεν μπορεί να μας πιάνουν εξ απήνης, «στον ύπνο», ως «μωρές παρθένες», που κινούνται και εκφέρουν λόγο στο περιορισμένο μνημονιακό τους πλαίσιο. Πρέπει να αρνηθούμε τους όρους ενημέρωσης του αντιπάλου. Το ζήτημα των ΜΜΕ, η βαθιά ταξική τους φύση στη διαδικασία διαμόρφωσης των συνειδήσεων, η κορυφαία συμβολή τους στην επιβολή της ιδεολογίας των κυρίαρχων τάξεων, πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα μιας αντίθετης διαλεκτικής στρατηγικής.

Ο αγώνας κατά των Μνημονίων έχει έντονο ταξικό, κοινωνικό και εθνικό χαρακτήρα. Η επικοινωνία μας ως προς αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ελλειμματική και ατελέσφορη μέχρι σήμερα. Και επειδή η διεύθυνση των κοινωνιών είναι μεγάλη υπόθεση για τις πρωτοπορίες του διαφωτισμού, οφείλουμε με κάθε πρόσφορο μέσο να κάνουμε αντιληπτό στους πολίτες ότι αυτή η σκοταδιστική αντιμεταρρύθμιση που εξελίσσεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς πρέπει να σταματήσει.

* Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ, www.enypekk.gr)

Δείτε όλα τα σχόλια