Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Θανατικό στον Παράδεισο

Η Τζάρσις είναι ένα μικρό λιμάνι στη νοτιοανατολική Τυνησία. Λίγο πιο κάτω από τον τουριστικό… Παράδεισο της Τζέρμπα. Αυτό το καλοκαίρι χιλιάδες τουρίστες επέλεξαν να κάνουν τα μπάνια τους σ’ αυτή την άκρη της Μεσογείου, τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα, οι παραλίες ξέχειλες.

Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι και κυρίως Γερμανοί, οι περισσότεροι με τα βραχιολάκια του “all inclusive”, λιάζονται στις ξαπλώστρες, πίνουν τις ίδιες μπύρες που πίνουν στο σπίτι τους, τρώνε τα ίδια φαγητά, ακούνε την ίδια μουσική -και καμιά φορά... τολμάνε να δοκιμάσουν και κάποια τοπική σπεσιαλιτέ, να ακούσουν και μια τυνησιακή επιτυχία. Αυτά από τη δεξιά πλευρά του λιμανιού.

Στην αριστερή, ούτε ένα χιλιόμετρο μακριά από τις πολυσύχναστες παραλίες, τα ρεύματα της Μεσογείου ξεβράζουν πρόσφυγες. Ενίοτε ζωντανούς, πάνω σε βάρκες που δεν κράτησαν τη σωστή ρότα, ξεκινώντας από τη Λιβύη με προορισμό τη Μάλτα ή την Ιταλία. Το τελευταίο διάστημα, όμως, όλο και πιο συχνά ξεβράζουν πτώματα.

Εβδομήντα τέσσερις μέτρησε ο δήμος της Τζάρσις τον Ιούλιο που πέρασε - και αναζήτησε έναν χώρο στην άκρη της πόλης, μακριά από τα βλέμματα των τουριστών, για να θάψει τους ανώνυμους νεκρούς που της έστειλε η Μεσόγειος. Και η πολιτική της “Ευρώπης - φρούριο” που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση.

“Από τότε που σκλήρυνε περισσότερο τη στάση της η Ε.Ε. στο προσφυγικό και το μεταναστευτικό, σχεδόν κάθε μέρα το κύμα ξεβράζει στις ακτές μας πτώματα” καταγγέλλει ο δήμαρχος της Τζάρσις Μάκι Λαραγιάντ στον ρεπόρτερ της γερμανικής τηλεόρασης Τόμας Βάλντε. “Υποτίθεται ότι οι Ευρωπαίοι θα μας στήριζαν για να στηρίξουμε με τη σειρά μας τους ζωντανούς που φτάνουν στα μέρη μας, αλλά για την ώρα δεν έχουμε δει ούτε ένα σεντ” συνεχίζει ο Λαραγιάντ και προσθέτει: “Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε περισσότερη βοήθεια για να διαχειριστούμε τους νεκρούς”.

Κανείς τους δεν έχει όνομα, συχνά δεν μπορούν οι τυνησιακές αρχές ούτε να μαντέψουν από ποια χώρα έρχονται. Αλλά σίγουρα έχουν κάπου δικούς τους ανθρώπους που αγωνιούν για τη μοίρα τους, που θα ήθελαν να μάθουν τι έχουν απογίνει. “Προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα φάκελο για τον κάθε αδικοχαμένο, με φωτογραφία, με αποτυπώματα και με τα όποια αντικείμενα είχε πάνω του, ώστε κάποτε να αναγνωριστεί” λέει ο δήμαρχος.

Για την ώρα, πάντως, στο καινούργιο νεκροταφείο οι πρόχειρες πλάκες γράφουν “Zarzis 1”, “Zarzis 2”... “Zarzis 74”. Κι ο Λαραγιάντ φοβάται ότι πολύ γρήγορα ο αριθμός των ανώνυμων θα γίνει τριψήφιος.

Πάντως, ένας γηραιός καλλιτέχνης της περιοχής έχει στήσει ένα μικρό μουσείο με τα παπούτσια των προσφύγων. “Σίγουρα το καθένα κρύβει και μια τραγική ιστορία, κάποιες προσπαθώ να τις μαντέψω” λέει ο Μόζεν Λίλιχεμπ. Στόχος του είναι να ευαισθητοποιήσει το κοινό, ντόπιους και επισκέπτες, για τις μοίρες αυτών που αναζήτησαν μάταια τη γη της Επαγγελίας.

Στην ίδια άκρη της πόλης βρίσκεται και ο πρόχειρος καταυλισμός των ζωντανών. Επισήμως η Τζάρσις φιλοξενεί 433 πρόσφυγες και μετανάστες, κυρίως από χώρες της ανατολικής Αφρικής. Ανεπισήμως λέγεται ότι ξεπερνούν τους χίλιους. Σχεδόν όλοι τους προσπάθησαν να περάσουν από τη Λιβύη στην Ευρώπη, ναυάγησαν κοντά στις ακτές της Τζάρσις και διασώθηκαν.

Σχεδόν όλοι τους είναι αποφασισμένοι να προσπαθήσουν ξανά. Δεν θέλουν να μείνουν στην Τυνησία -ούτε η Τυνησία τους θέλει. Εδώ οι νέοι της Τζάρσις προσπαθούν με ψαρόβαρκες να φτάσουν στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, να φτιάξουν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Υποτίθεται, μάλιστα, ότι μια θέση σε ψαρόβαρκα με προορισμό τη Λαμπεντούζα κοστίζει 250 ευρώ. Φθηνό το ναύλο -αλλά σπάνια η βάρκα φτάνει στον προορισμό της.

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια