Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο αλγόριθμος της ταξικής μεροληψίας...

Εκπαίδευση και κορωνοϊος στη Βρετανία

Της Μαρίνας Πρεντούλη*

 

Η πανδημία φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μια πρωτόγνωρη κατάσταση στο κοινωνικό, πολιτισμικό και ασφαλώς οικονομικό επίπεδο που θα επηρεάσει τις ζωές μας για μεγάλο διάστημα. Οι τελευταίες προβλέψεις δείχνουν ότι η Βρετανία έχει τη μεγαλύτερη απώλεια Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κατά το δεύτερο τέταρτο του 2020. Συγκριτικά με τη Γερμανία, την Ισπανία αλλά και την Αμερική, είναι σε δυσμενή θέση.

Παρ’ όλο που η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον ελπίζει σε μια ανάκαμψη σχήματος «V», δηλαδή ότι μετά τη δραματική πτώση της οικονομίας θα ακολουθήσει μια εξίσου γρήγορη ανάκαμψη, η αντιπολίτευση των Εργατικών υπογραμμίζει ότι αυτό οφείλεται στην κακή διαχείριση της πανδημίας από τη συντηρητική κυβέρνηση του Τζόνσον. Πέρα από το φιάσκο των εφαρμογών ανίχνευσης, μια σειρά δραματικών οπισθοχωρήσεων δίνει την εικόνα μιας κυβέρνησης που ακολουθεί το παλιό ρητό των πρώτων διαφημιστών: «Ας πετάξουμε αυτή την ιδέα στο κοινό κι αν κολλήσει, το κρατάμε». Τις περισσότερες φορές δεν «κόλλησε» αυτού του είδους η κυβερνητική γραμμή κι αυτό εκμεταλλεύεται σήμερα η αντιπολίτευση.

Τον Ιούνιο, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός τής χώρας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση κατείχε μια εφαρμογή κινητής τηλεφωνίας για την ανίχνευσης επαφών, εφαρμογή «παγκοσμίου κύρους». Η εφαρμογή, η οποία στοίχισε 1,3 εκατομμύρια στερλίνες, αποδείχτηκε τελικά προβληματική, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση. Το όλο πρόγραμμα ανίχνευσης επαφών, αξίας 120 εκατομμυρίων στερλινών, είναι αμφίβολου επιτυχίας.

Τον Ιούνιο τα αγγλικά σχολεία άνοιξαν σταδιακά τις πόρτες τους, όμως μόνο 1 στους 4 από τους μαθητές που είχαν την επιλογή να επιστρέψουν το έκαναν.

Αλαλούμ για το άνοιγμα των σχολείων

Η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι από το φθινόπωρο όλα θα επέστρεφαν σε κανονικούς ρυθμούς, όμως η ανησυχία για την έξαρση των κρουσμάτων είναι έκδηλη.  Ήδη από την πρώτη εβδομάδα η έξαρση των κρουσμάτων παρουσιάστηκε σε οκτώ σχολεία της Αγγλίας. Η Συμβουλευτική Επιτροπή της κυβέρνησης πιστεύει ότι τα γυμνάσια είναι πιο επικίνδυνα για την εξάπλωση από τα δημοτικά σχολεία, με αποτέλεσμα να γίνει και σ’ αυτή την περίπτωση ακόμα μια μεταστροφή τής κυβέρνησης σε σχέση με το κατά πόσο είναι υποχρεωτική η χρήση μάσκας στους... σχολικούς διαδρόμους, με συνέπεια να τροφοδοτήσει ένα πραγματικό... αλαλούμ.

Η αδυναμία τής Δεξιάς κυβέρνησης στο να προβάλει ένα συνεκτικό σχέδιο για τα σχολεία κατέληξε σε μια οδηγία που ουσιαστικά μετατοπίζει την ευθύνη στη διοίκηση των σχολείων. Τα συνδικάτα των δασκάλων και των εκπαιδευτικών γενικότερα έχουν κρούσει των κώδωνα κινδύνου για το χάος που επικρατεί με τις κυβερνητικές οδηγίες. Ο Πολ Γουάιτμαν, ο επικεφαλής της Εθνικής  Ένωσης των Διευθυντών Εκπαίδευσης, προειδοποίησε ότι «δεν είναι ούτε χρήσιμο ούτε δίκαιο να ζητάμε από τους διευθυντές των σχολείων να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την κάλυψη του προσώπου στο σχολείο τους. Τέτοιες αποφάσεις ανήκουν στους αξιωματούχους της δημόσιας Υγείας».

Η μετάθεση των ευθυνών σε ατομικό επίπεδο, είτε μιλάμε για ιδιώτες, είτε για διοικητικούς υπαλλήλους στην Εκπαίδευση, στοχεύει φυσικά στην υπεκφυγή τού πολιτικού κόστους. Το Εργατικό Κόμμα, βάζοντας θέμα διαχείρισης και επισημαίνοντας την ευθύνη της κυβέρνησης, υιοθετεί μια συγκεκριμένη στρατηγική που βασίζεται στη σταδιακή φθορά του αντιπάλου σε βάθος χρόνου. Αυτή η στρατηγική υποστηρίζεται από τη διαδοχικά χαώδη κατάσταση που δημιούργησε σε πολλούς τομείς η κυβέρνηση Τζόνσον, όπως το τεράστιο σκάνδαλο εισαγωγής φοιτητών στα βρετανικά πανεπιστήμια αυτό το φθινόπωρο.

Τα Ανώτατα Εκπαιδεύτηκα Ιδρύματα, τα οποία παρεμπιπτόντως έχουν μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα και όχι την επιβολή διδάκτρων και δεν είναι ιδιωτικά, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουμε στην Ελλάδα, προσφέρουν θέσεις για εγγραφή σε πρώτη φάση με βάση την πρόβλεψη της βαθμολογίας του εκάστοτε φοιτητή. Για τη φετινή ακαδημαϊκή χροιά, λόγω του κορωνοϊού, οι εξετάσεις ακυρωθήκαν και έτσι τα πανεπιστήμια ανακοίνωσαν θέσεις με βάση όχι τα πραγματικά αποτελέσματα, αλλά τα εκτιμώμενα αποτελέσματα που προέκυψαν από την εφαρμογή ενός αλγόριθμου.

«Γ*** τον αλγόριθμο»

Τα αποτελέσματα του αλγόριθμου βασίζονται όχι μόνο στην κατάταξη των μαθητών με βάση τις ικανότητές τους, αλλά και στη γενικότερη απόδοση του σχολείου ή του κολεγίου τους κατά τις εξετάσεις των τελευταίων ετών. Φυσικά, αυτός ο τρόπος έχει ταξικό πρόσημο.  Ένας πολύ καλός μαθητής, που όμως πηγαίνει σε σχολείο χαμηλών επιδόσεων, ευνοείται λιγότερο από κάποιον με αντίστοιχες δυνατότητες που όμως φοίτησε σε καλό, και πολλές φορές ιδιωτικό, σχολείο. Φέτος λοιπόν ευνοήθηκαν μαθητές από προνομιούχα σχολεία. Η νεολαία, οι γονείς και οι δάσκαλοι βγήκαν στον δρόμο με σύνθημα «Γ*** τον αλγόριθμο» και τελικά η κυβέρνηση έκανε ακόμα μια μεταστροφή, υιοθετώντας τους βαθμούς που βασίζονται στις εκτιμήσεις των ιδίων των εκπαιδευτικών και μόνο.

Η αναστάτωση των μαθητών και η σύγχυση που δημιουργήθηκε αμαύρωσαν την εικόνα της κυβέρνησης -όχι βεβαίως ότι χρειάζεται βοήθεια- ακόμα και για τους υποστηρικτές της και ανησύχησαν τα στελέχη τού Συντηρητικού Κόμματος. Ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν να δικαιολογήσουν τους χειρισμούς της κυβέρνησης στην πανδημία, τέτοια σκάνδαλα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.

Φυσικά, η κατάσταση σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες στη Βρετανία είναι απόρροια του γνωστού θεωρητικού πλαισίου τής Δεξιάς όσον αφορά όχι μόνο την εκπαίδευση αλλά και την αντιμετώπιση της πανδημίας γενικότερα. Το άνοιγμα των σχολείων που ζητάει επίμονα και το Εργατικό Κόμμα προσβλέπει στην επανεκκίνηση της οικονομίας, επιτρέποντας στους γονείς να ξαναπάρουν τη θέση τους τόσο στην παραγωγή όσο και στην κατανάλωση ανεξάρτητα από τους κινδύνους. Ο αυτοματισμός στην αξιολόγηση των φοιτητών από έναν αλγόριθμο, επιτρέπει την αξιολόγηση με βάση την κοινωνική θέση των μαθητών, σε ποιο σχολείο πήγαν, και υποτιμάει τη σχέση μαθητή και καθηγητή. Αν δεν είχαν γίνει μαζικές κινητοποιήσεις, οι μη προνομιούχοι φοιτητές δεν θα είχαν τη δυνατότητα να φοιτήσουν στα πανεπιστήμια της ελίτ.

Η καραμέλα της «ατομικής ευθύνης»

Υπάρχει όμως και το ζήτημα της πανδημίας που δεν μπορεί να αναγάγεται από την Αριστερά αποκλειστικά σε θέμα διαχείρισης. Από τη μία, η έννοια της «ατομικής ευθύνης» εργαλειοποιείται στο πλαίσιο της γνωστής ρήσης της Μάργκαρετ Θάτσερ «Δεν υπάρχει κοινωνία». Υπάρχουν δηλαδή μόνο μεμονωμένα άτομα που έχουν την ευθύνη της προσωπικής τους κατάστασης, είτε οικονομικής, είτε υγειονομικής. Ορθώς η Κεντροαριστερά προσπαθεί να επιρρίψει ευθύνες στη δεξιά κυβέρνηση. Όμως, πέρα από αυτό δεν φαίνεται να προτείνει κάτι ριζοσπαστικό. Τι θα μπορούσε να είναι αυτό; Κάτι πέρα από το δίπολο κρατική ευθύνη - ατομική ευθύνη. Με άλλα λόγια, να φέρει στο προσκήνιο την κοινωνική ευθύνη, ευθύνη που βασίζεται στην αλληλεγγύη και την οργάνωση της κοινωνίας.

Όταν δεν υπάρχει κρατική μεριμνά, η καλύτερη διαχείριση που ζητάει ο αρχηγός των Εργατικών Στάρμερ είναι δευτερεύουσα. Πρωτεύον είναι από τη μί η συλλογική διαμαρτυρία, όπως αυτή των  Άγγλων φοιτητών, και από την άλλη η οριζόντια επικοινωνία που θα ευαισθητοποιήσει / εκπαιδεύσει όσους επιμένουν σε ανεύθυνες πρακτικές.

Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτή την πανδημία, θυμάμαι μια άλλη πανδημία: το AIDS τη δεκαετία του ’80. Πέρα από τις απαιτήσεις και τις διεκδικήσεις προς τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι ίδιοι οι ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές ανέλαβαν την πρωτοβουλία επιμόρφωσης, την οργάνωση και την έμπρακτη αλληλεγγύη. Κάπως έτσι η ευθύνη από ατομική γίνεται όχι μόνο κρατική ή κυβερνητική, αλλά ουσιαστικά κοινωνική.

 

* Η Μαρίνα Πρεντούλη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής και Πολιτικών Επικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Αγγλίας, Ηνωμένο Βασίλειο

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ακατάλληλη κυβέρνηση

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη ΔΕΘ, από τη μία έχει ως ευαγγέλιο το πόρισμα Πισσαρίδη, μια σύνοψη των πιο ακραία αντικοινωνικών συνταγών του ΔΝΤ, πάνω στις οποίες θα βασιστεί και το εθνικό σχέδιο για τα χρήματα του ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις