Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η γυμνή αλήθεια

Το φετινό αποτέλεσμα της Γιουροβίζιον ανέτρεψε από τη μια στιγμή στην άλλη ένα κατεστημένο που ιδίως τα τελευταία χρόνια είχε μετατρέψει έναν διαγωνισμό τραγουδιών σε χώρο ίντριγκας και ανταγωνισμού διαφόρων συμφερόντων, κυρίως πολιτικών· κάθε άλλο παρά με τη μουσική και το ποιοτικό τραγούδι είχαν σχέση.

Όσοι παρακολουθήσαμε τη φετινή Γιουροβίζιον είναι φυσικό να νιώσαμε ευχάριστη έκπληξη για τη νίκη της Πορτογαλίας. Η τεράστια προετοιμασία, οι λαμπεροί τραγουδιστές, οι χορογραφίες και τα πανάκριβα ψηφιακά σκηνικά επισκιάστηκαν από τη νίκη ενός άγνωστου νεαρού Πορτογάλου που τραγούδησε μόνος, στη γλώσσα του και κέρδισε χωρίς καμιά υποστήριξη από χορογραφίες και πανάκριβα ψηφιακά σκηνικά.

Το φετινό αποτέλεσμα της Γιουροβίζιον ανέτρεψε από τη μια στιγμή στην άλλη ένα κατεστημένο που ιδίως τα τελευταία χρόνια είχε μετατρέψει έναν διαγωνισμό τραγουδιών σε χώρο ίντριγκας και ανταγωνισμού διαφόρων συμφερόντων, κυρίως πολιτικών· κάθε άλλο παρά με τη μουσική και το ποιοτικό τραγούδι είχαν σχέση. Οι κοινότοπες επαναλήψεις παρόμοιων φθηνών μουσικών κλισέ, τα πανάκριβα και συνήθως κακόγουστα εφέ, η εκκεντρικότητα και οι κάθε λογής «κοντσίτες» ήταν αυτό που σηματοδότησε τα τελευταία χρόνια έναν, υποτίθεται, αδιάβλητο ευρωπαϊκό διαγωνισμό μουσικής. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ξοδεύτηκαν εκατομμύρια για την οργάνωση και τη διαφήμιση του μεγάλου ευρωπαϊκού σόου και όλοι περίμεναν το αποτέλεσμα να είναι μία απο τα ίδια. Η σκηνική όμως παρουσία και το βραβείο που πήρε ο νεαρός Πορτογάλος έβαλαν τέλος σε μια παράδοση κενότητας, κοινοτοπίας και εκκεντρικότητας της Γιουροβίζιον.

Ο νικητής τραγούδησε σε μια μικρή πίστα ανάμεσα στο πλήθος, χωρίς το παραμικρό εφέ, και το τραγούδι του μίλησε στις ψυχές, μίλησε για την αληθινή αγάπη που όλοι την έχουμε απόλυτη ανάγκη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε σ’ αυτόν τον άθλιο κόσμο της απληστίας και της εκμετάλλευσης του φτωχού και του αδύναμου. Σ’ αυτόν τον αποτρόπαιο κόσμο των πλουτοκρατών μεγιστάνων, των άδικων πολέμων, των Τραμπ, των Ερντογάν, των Σόιμπλε.

Η εποχή της προβολής των κάθε είδους φετίχ της αλλοτρίωσης και του ατομισμού φαίνεται όμως πως σιγά - σιγά τείνει προς τη δύση της. Η καταθλιπτική αίσθηση της ματαιότητας ότι τίποτα δεν αλλάζει και όλα οδηγούν στην τελειωτική νίκη των Δαναών, τελικά, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν είναι μια ρεαλιστική θεώρηση της πραγματικότητας.

Ο κόσμος κουράστηκε περιμένοντας να αποκτήσει τη «μερσεντές» στημένος παθητικά μπροστά στη 40άρα οθόνη του· αποφάσισε τελικά να καβαλήσει ένα ποδήλατο και να ξεχυθεί στον δρόμο της ελπίδας και του μέλλοντος.

Δυστυχώς, όμως, ενώ “οι έξω” φαίνεται πως αρχίζουν να βλέπουν προς το μέλλον και να αφήνουν σιγά - σιγά πίσω τους την παρακμή, οι φορείς του τηλεοπτικού τοπίου στην Ελλάδα, εμμένοντας στην πλήρη απαξίωση των τηλεθεατών, μας «ενημερώνουν» από κάποιο κανάλι ότι ετοιμάζεται το πρώτο τηλεπαιχνίδι με γυμνούς συντελεστές... Μήπως η Πολιτεία πρέπει να αναλάβει επειγόντως δράση;

 

Γιώργος Μιχαήλαρχιτέκτονας - βιομηχανικός σχεδιαστής

Δείτε όλα τα σχόλια