Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Έργα κοινής ωφελείας ή ζημίας;

Η θάλασσα, ειδικά η χειμωνιάτικη, ειδικότερα η φουρτουνιασμένη, είναι επιθετική και φθοροποιός. Όποιοι έχουν σπίτι δίπλα της το καταλαβαίνουν. Φουσκώνουν οι σοβάδες, σαπίζουν τα κεραμίδια, φρακάρουν τα ξύλινα κουφώματα. Αν τα σπίτια είναι σύγχρονα, χωρίς καλή μόνωση, σκουριάζει ο σιδερένιος οπλισμός, σκάνε οι κολώνες. Μπροστά από το σπίτι μας στο Καρλόβασι, περνούσε ο παραλιακός δρόμος, ο οποίος έδειχνε μια αξιοθαύμαστη αντοχή. Ήταν η μόνη κατασκευή που άντεχε στο βόρειο κύμα.

«Δεν έκλεψε ο εργολάβος, φαλίρισε στο τέλος, αλλά γι’ αυτό αντέχει ο δρόμος τόσα χρόνια» μου ’λεγε ο πατέρας μου. Ένα έργο «κοινής ωφελείας», στον τόπο μας προϋπολογίζεται π.χ. στο +100% ώστε να περιλάβει και την πιθανή έκπτωση που θα δώσει ο εργολάβος για να μειοδοτήσει στον διαγωνισμό (αν γίνεται διαγωνισμός και δεν γίνεται απευθείας ανάθεση κομματιών του έργου). Επίσης, αν τελικά το έργο εγκριθεί και στην πορεία φανεί ότι με την έκπτωση που έδωσε ο εργολάβος δεν «βγαίνει», αρχίζουν οι καθυστερήσεις με διάφορες προφάσεις. Εδαφικά απρόοπτα, βυθίσεις, υπόγεια νερά, καράβια που χρησιμοποιούν μεγάλες ιπποδυνάμεις και υποσκάπτουν τα λιμάνια κ.λπ. Λογικά στις μελέτες όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν προβλεφθεί, αλλά...

Είναι έτσι δομημένο το σύστημα, ώστε πολλά έργα να είναι προβληματικά, συχνά δε να μην παραλαμβάνονται καν, αφού κανείς δεν παίρνει την ευθύνη τους. Τα έργα προτείνονται, μελετώνται, εγκρίνονται, υλοποιούνται και νομιμοποιούνται με εντελώς προβληματικό, πανάκριβο και εν τέλει ζημιογόνο τρόπο. Χάνεται ο αίτιος της επιλογής, της έγκρισης, της υπέρβασης, της κακοτεχνίας. Αυτό το φαινόμενο φωτίζει μέρος του προβλήματος κόστους, το οποίο οφείλεται σε μια αλληλουχία πολιτικής (και αυτοδιοικητικής), διοικητικής και τεχνικής αστοχίας (ή αμαρτίας).

Στην πραγματικότητα είναι μια περίεργα ανθεκτική, άτυπη, πλάγια κερδοφορία. Ο αυτοδιοικητικός προτείνει έργο που θα του αποφέρει εκλογικά, το έργο σχεδιάζεται με κίνητρο τη εξυπηρέτηση των κολλητών ή των ψηφοφόρων (και όχι των αντιπάλων), η τεχνική μελέτη δηλαδή, γίνεται επί ήδη σαθρού χρηστικού εδάφους, αν και συχνά είναι αντίγραφο άλλης προγενέστερης μελέτης, και έχει ο Θεός. Αυτή η μορφή οικονομίας και πολιτικής πράξης δεν περιλαμβάνεται στις συζητήσεις, στις αντιμαχίες, στις κοινοβουλευτικές αναζητήσεις. Άτυπη μορφή οικονομίας, παράτυπη μορφή πολιτικής. Επειδή πρόκειται για στρεβλώσεις στα όρια της παρανομίας, μόνο γενικόλογα μπορεί κανείς να εντοπίσει.

Όπως τη φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο καυσίμων, την εκτός σχεδίου δόμηση. Ενώ είναι φαινόμενα κυρίαρχα, διαφεύγουν της κριτικής, αλλά και της βούλησης. Είναι εκτός κανονιστικών πλαισίων, νόμων, ρυθμίσεων. Αν και στη χώρα μας οι πλάγιες, εξωσυστημικές, μορφές οικονομίας και πολιτικής παραγωγής είναι ηγεμονικές, αν και πολυετώς οι λαμογιές κατισχύουν, εν τούτοις είναι έξω από την πολιτική συζήτηση και έξω από την πολιτική παραγωγή. Κόστη, έργα, εντάξεις, ευρωπαϊκά προγράμματα. Όλη η αναπτυξιακή φιλολογία περιστρέφεται γύρω από χρηματοδοτήσεις τέτοιου είδους, μεγάλο μέρος των διεκδικήσεων σχετίζεται με τη διόρθωση κακοτεχνιών, με τη συνέχιση έργων - φαντασμάτων, με μια διόρθωση χερσαίας ζώνης, νομιμοποίησης παραλιακού μετώπου, διόρθωσης συντελεστή δόμησης κ.λπ. Μια εξακολουθητική και επιπλέον χρηματοδοτική απαίτηση που τινάζει στον αέρα προϋπολογισμούς και χρόνους. Τεχνολογικά η χώρα μας είναι πολύ προωθημένη στο τομέα των κατασκευών. Όμως αυτό το επιστημονικό και γνωστικό απόθεμα δεν βρίσκει εφαρμογή, δεν ενσωματώνεται στην πραγματικότητα. Είναι πιο επικερδής η ζημία. Η πιο κερδοφόρος επιχειρηματική κίνηση στον τόπο μας είναι η παραγωγή ζημίας.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το επόμενο βήμα

Θα ξημερώσει μια άλλη μέρα στις 21 Αυγούστου για την Ελλάδα; Για την καθημερινότητα του καθενός από μας η πρώτη απάντηση είναι όχι. Ούτε θα βρει κάθε άνεργος δουλειά, ούτε θα πάψουμε να μετράμε αν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο