Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το εύκολο και χειμαρρώδες μίσος

Διαβάζω αποκρουστικά σχόλια γεμάτα πυκνό και αδιαπέραστο μίσος. Δεν έχει σχέση με την είδηση. Τα σχόλια μπορούν να εκκινούν από το οτιδήποτε. Π.χ. "παράταση δόθηκε για την πληρωμή των τελών κυκλοφορίας". "Αυξημένες προβλέπονται οι αφίξεις τουριστών για το 2018". "Μείωση παρουσίασαν τα έσοδα το τελευταίο τρίμηνο. Νέες προκηρύξεις γιατρών στις ειδικότητες"...

Η είδηση είναι η πρόφαση, η αφορμή. Αυτό όμως που την κατοικεί είναι το μίσος. Δεν είναι μόνο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, όσο εναντίον. Ένα γενικό εναντίον. «15 μηνάκια και τελειώσατε, συριζαίοι λεχρίτες. Με χέρια και με πόδια Ν.Δ.». «Βρομεροί τύποι, προδότες, θα σας τελειώσουμε...». Το μίσος είναι εύκολο. Δεν χρειάζεται συλλογισμό, προετοιμασία, οργάνωση. Είναι, ρέει, κατακλύζει. Το μίσος είναι πηγαίο σαν οχετός. Πού οφείλεται; Σε ανεκπλήρωτα, σε δουλειές που έπαψαν να παίρνουν οι συνηθισμένοι προμηθευτές, σε «παιδιά» που δεν τρύπωσαν, σε υπηρεσιακές αναταράξεις. Π.χ. διευθυντής σχολείου πρεσάριζε τους γονείς ώστε να κρατούν κλειστό το σχολείο γιατί από «εξαθέσιο έγινε πενταθέσιο» λόγω μείωσης του αριθμού των μαθητών. Αναγκαστικά μπαίνει στην τάξη κάποιες ώρες. Κακομαθημένος, θεωρεί εξοργιστικό το γεγονός. Κακομιλάει στα παιδιά, προσβάλλει, ξεσπάει. Μισεί γιατί έχασε τη βολή του.

Εργολάβος με συνεχείς αναλήψεις έργων μισεί γιατί δεν του χαρίστηκαν κάποια υπόλοιπα ή γιατί μπαίνει σε διαγωνιστική διαδικασία στη διεκδίκηση έργου. Προϊστάμενος μισεί γιατί τον υποσκέλισε κάποιος με μεταπτυχιακό. Καταπατητής μισεί γιατί θεωρεί υψηλό το πρόστιμο που του επέβαλε ο έλεγχος. Το μίσος κατακαίει. Δεν μπορεί να μπει στη ζυγαριά, αφού ο φορέας του νιώθει αυτονόητα αδικημένος. Φτιάχνει μάνι-μάνι άλλοθι. «Με υποσκέλισε το κωλόπαιδο με τα μεταπτυχιακά κωλόχαρτα. Για σκέψου, μετά τόσα χρόνια».

Άνθρωποι σε πιάνουν για να αλλάξεις τους όρους του διαγωνισμού αφού βγήκαν τα αποτελέσματα και δεν περιλαμβανόταν ο κανακάρης στους επιτυχόντες. Ομάδες πίεσης θέλουν μια ρύθμιση ώστε να εξισωθούν τα πτυχία εξατάξιου Γυμνασίου με μεταδιδακτορικό στο MIT. Εάν δεν γίνει αποδεκτό το αίτημα, το παραγόμενο μίσος είναι κατακλυσμιαίο. Πολλά και απέραντα είναι τα παραδείγματα ιδιοτέλειας και φρίκης. Όμως το πρόβλημα δεν είναι οι περιπτώσεις και τα είδη υποθέσεων όσο η ποιότητα της σιχασιάς ή ένταση της οργισμένης απέχθειας που αισθάνεται ο θιγμένος. Το θέμα είναι επίσης ότι αυτός που μισεί βράζει μέσα στο υγρό μίσος του, το τοκίζει, το διαστέλλει, του ποτίζει κάθε πόρο, κάθε ιστό του.

Η ιστορία του εκκολαπτόμενου, ευρύτατου εκφασισμού, που σε μια διαστροφή της Ιστορίας ως νέο «φάντασμα απλώνεται πάνω απ' την Ευρώπη», δεν σχετίζεται πάντα με την οικονομική πτώση. Εκτός από τον καταπτοημένο, που ώς έναν βαθμό ευεξήγητα μισεί, υπάρχει και ένα εύπορο μίσος. Ένα χορτάτο, παχουλό μίσος. Υπάρχει το μίσος φιλοδοξίας. Κάποιος θέλει απελπισμένα να ανέλθει και μισεί οτιδήποτε τον εμποδίζει. Κάποιος έχει προσδοκίες (συνήθως από την επερχόμενη πολιτική δύναμη). Δεν του κάθεται και θεωρεί ότι του αφαιρέθηκε αυτό που δικαιούνταν. Όχι ότι δεν το απέκτησε, αλλά ότι «του έκλεψαν» κάτι που κατείχε. Ναι, με αυτούς του όρους κανείς δεν θα μπορεί να απευθυνθεί στην ευερέθιστη κοινωνία. Μίσος στην πολιτική, μίσος στον κοινοβουλευτισμό, μίσος στα πρόσωπα. Μια απέραντη πολιτική τυφλότητα ανοίγεται μπροστά μας. Οι μεγάλες δυσκολίες ίσως πέρασαν. Οι βαθύτερες και μονιμότερες φοβάμαι πως έρχονται.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το επόμενο βήμα

Θα ξημερώσει μια άλλη μέρα στις 21 Αυγούστου για την Ελλάδα; Για την καθημερινότητα του καθενός από μας η πρώτη απάντηση είναι όχι. Ούτε θα βρει κάθε άνεργος δουλειά, ούτε θα πάψουμε να μετράμε αν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο