Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένας δήμος που δεν τους ανήκει...

ICON

ΤΟΥ Άγγελου Μανταδάκη - Με ιδιαίτερα παράξενο τρόπο, που δημιουργεί πολλά ερωτήματα, κατέθεσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Αθήνας ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας και διακεκριμένο μέλος της...Το πιο αρνητικό της δεξιάς κυριαρχίας στον Δήμο Αθηναίων ήταν η λειτουργία του Δήμου, όπου κυριαρχούν ο κομματισμός, τα λόμπι και η ρουσφετολογία. Ο κύριος Μπακογιάννης δεν προέρχεται από τους πολέμιους αυτού του μοντέλου. Είναι σάρκα από τη σάρκα των ίδιων δυνάμεων που υπέταξαν την Αθήνα στα μεγάλα συμφέροντα

Με ιδιαίτερα παράξενο τρόπο, που δημιουργεί πολλά ερωτήματα, κατέθεσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Αθήνας ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας και διακεκριμένο μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη κύριος Κώστας Μπακογιάννης.

Και, βεβαίως, το παράξενο δεν είναι η επιθυμία του κυρίου Μπακογιάννη να συνεχίσει την καριέρα του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση διεκδικώντας τον Δήμο Αθηναίων είναι όμως εξαιρετικά περίεργο και ανησυχητικό το σύνθημα με το οποίο ξεκίνησε την προεκλογική του δραστηριότητα, «Η Αθήνα μας ανήκει». Δεν υπήρχε πιο αδόκιμος και προκλητικός τρόπος για να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για την Αθήνα ένας πολιτικός παράγοντας. Εκτός κι αν η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και της οικογένειας βλέπει την πρωτεύουσα ως φέουδο ή κληροδότημα της Δεξιάς.

Χαμένες ευκαιρίες

Η Δεξιά κυριάρχησε στον Δήμο Αθηναίων για πολλά χρόνια. Από το 1964, όταν αναδείχθηκε πρώτος ο υποψήφιος της Αριστεράς και πρύτανης του Πολυτεχνείου Νίκος Κιτσίκης, αλλά δήμαρχος στέφθηκε ο εκπρόσωπος της Δεξιάς, γνωστός για τα φιλοβασιλικά του αισθήματα, Γεώργιος Πλυτάς με τη συνεργασία Γεωργίου Παπανδρέου και παλατιού στον δεύτερο γύρο. Από τον Δήμο της Αθήνας παρέλασαν πλείστοι όσοι δεξιοί δήμαρχοι που φιλοδοξούσαν να τον εγκαταλείψουν και να αναρριχηθούν στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως οι Πλυτάς, Έβερτ, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη, Κακλαμάνης. Παρά το διαφορετικό στιλ του καθενός, η παρουσία τους στον δήμο σήμαινε χαμένες ευκαιρίες. Το υπερσυντηρητικό μοντέλο διοίκησης που ακολούθησαν έφερε τον δημότη στο περιθώριο, τον δήμο βουτηγμένο σε απύθμενες σπατάλες και ελλείμματα, επενδεδυμένο με τον μανδύα του φτωχού συγγενούς. Συνυπεύθυνες για όλα αυτά ήταν τόσο οι δημοτικές όσο και οι κυβερνητικές ηγεσίες. Ήταν χαρακτηριστικά τα εγκαίνια της ανάπλασης της οδού Ερμού στο κέντρο της Αθήνας το 1998, όπου ο δήμαρχος απλά παραβρέθηκε ως προσκεκλημένος από τον φορέα υλοποίησης του έργου, που ήταν το ΥΠΕΧΩΔΕ.

Ο Δήμος Αθηναίων, αντί να αποτελεί έναν ισχυρό αυτοδιοικητικό οργανισμό βελτίωσης της καθημερινότητας του πολίτη, περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου, με πρωτοβουλίες επικοινωνιακής πολιτικής φιγούρας, χωρίς κανένα σημαντικό έργο μέχρι την κατασκευή του μετρό και την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων, που ήταν έργα άλλων.

Η δεξιά αντίληψη που επικράτησε όλα αυτά τα χρόνια στον Δήμο Αθηναίων τον κατέστησε «μικρό για τα μεγάλα και μεγάλο για τα μικρά». Βέβαια, το πιο αρνητικό της δεξιάς κυριαρχίας ήταν η λειτουργία του δήμου, όπου κυριαρχούσαν ο κομματισμός, τα λόμπι και η ρουσφετολογία. Η Αθήνα είχε όλα τα προσόντα να αναδειχθεί όλα αυτά τα χρόνια σαν πρωτεύουσα του πολιτισμού, του ανθρωπισμού, των δικαιωμάτων. Παρ' όλα αυτά, έγινε πόλη της μιζέριας, των ελλειμματικών υποδομών και αφιλόξενη για τους δημότες της (π.χ. δημοτικά διαμερίσματα).

Ο κύριος Μπακογιάννης δεν προέρχεται από τους πολέμιους αυτού του μοντέλου. Είναι σάρκα από τη σάρκα των ίδιων δυνάμεων που υπέταξαν την Αθήνα στα μεγάλα συμφέροντα.

Χρειάζεται εμπνευσμένη Αυτοδιοίκηση

Τι χρειάζεται λοιπόν η Αθήνα και τι πρέπει να πράξει κατά προτεραιότητα ο επόμενος δήμαρχος; Η επόμενη τετραετία είναι κρίσιμη για το μέλλον του δήμου και την Αυτοδιοίκηση. Επομένως, χρειαζόμαστε δημοτική αρχή που να πάρει πάνω της το παιχνίδι και να ανοίξει τον δρόμο για την ανασυγκρότηση της πόλης, την ανάκαμψη των υποβαθμισμένων συνοικιών και την επιστροφή των κατοίκων στο ευρύτερο κέντρο της πόλης. Αλλά η επιστροφή στην Αθήνα χρειάζεται Αυτοδιοίκηση εμπνευσμένη και πολιτικούς εκφραστές με βαρύτητα λόγου και έργου, κάτι που η Δεξιά δεν διαθέτει.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια