Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η Ευρώπη κλυδωνίζεται

Του Γιάννη Κουτσοκώστα   - Oι πολίτες της Ευρώπης «τιμωρούν» τα άλλοτε πανίσχυρα παραδοσιακά κόμματα, χριστιανοδημοκρατικά και σοσιαλδημοκρατικά, τα οποία, εγκλωβισμένα σε νεοφιλελεύθερα δόγματα και πολιτικές, αποκόπηκαν από τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπούσαν.

Του Γιάννη Κουτσοκώστα

 

Στη θεωρία του χάους, μια... ποιητική μεταφορά λέει πως, αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα. Κατ’ αναλογία, όταν... βήχει το Βερολίνο, αρρωσταίνει ολόκληρη η Ευρώπη. Φανταστείτε τι μπορεί να γίνει τώρα που... βήχουν μαζί Βερολίνο, Παρίσι και Λονδίνο.

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, που αποσύρεται, χθες παρέδωσε τη σκυτάλη της ηγεσίας του κόμματός της. Σήμερα ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ψήνεται πάλι στον πυρετό των «Κίτρινων Γιλέκων» και η Βρετανίδα Τερέζα Μέι δεν αισθάνεται καθόλου καλά μπροστά στη διαχείριση των σκληρών συνεπειών του Brexit.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι προάγγελοι χάους, σίγουρα όμως είναι μια πρωτόγνωρη διαδικασία, που εξελίσσεται ταυτόχρονα στις τρεις αυτές μεγάλες χώρες με διαφορές, αντιφάσεις και άδηλη κατάληξη. Μακροπρόθεσμα θα κρίνει αν το ευρωπαϊκό σκάφος θα αναζητήσει λιμάνι στον... Μεσαίωνα ή αν θα αλλάξει ρότα προς την... Αναγέννησή του και άμεσα θα αλλάξει εκ βάθρων την εικόνα της Γηραιάς Ηπείρου, έτσι όπως τη γνωρίσαμε μετά τον πόλεμο. Με τα καλά, τα κακά, τις αγκυλώσεις και τις σταθερές της.

Η πρώτη σταθερά, η Άνγκελα Μέρκελ, αποχώρησε μετά από 18 χρόνια από την ηγεσία του κόμματος με αρκετά φάλτσα στο... βαλς του αποχαιρετισμού. Ακόμα και ο Β. Σόιμπλε βρέθηκε απέναντί της. Μπορεί να μην αμφισβητείται, ακόμα, η οικονομική και πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρώπη, όμως αμφισβητείται έντονα η πολιτική κυριαρχία των παραδοσιακών κομμάτων στη χώρα.

Οι Χριστιανοδημοκράτες, κυρίως λόγω του προσφυγικού, χάνουν εκλογικά, οι Σοσιαλδημοκράτες, λόγω και του εναγκαλισμού τους με τις πολιτικές Μέρκελ συρρικνώνονται, ενώ νέες δυνάμεις εμφανίζονται στο προσκήνιο. Μπορεί η Ακροδεξιά να ξανάβαλε... μπότα στην Μπούντεσταγκ, ταυτόχρονα όμως ενισχύθηκαν σημαντικά οι δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς.

Τα «Κίτρινα Γιλέκα» έγιναν... τρικολόρ

Η άλλη σταθερά, ο Εμ. Μακρόν, κλυδωνίζεται από την εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων», που γίνονται... τρικολόρ, παίρνουν πανεθνικές διαστάσεις και όχι μόνο δεν «ακούνε» απειλές και υποσχέσεις, αλλά πλημμυρίζουν και σήμερα το Παρίσι και όχι μόνο. Οι Γάλλοι είναι εξοργισμένοι με τον τραπεζοδίαιτο Πρόεδρό τους, ο οποίος θερίζει ό,τι έσπειρε όταν επέλεγε να «αναμορφώσει» βίαια τη Γαλλία με εργαλεία από το πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο εργαστήριο.

Η τρίτη σταθερά, η Τερέζα Μέι, δεν έχει τέτοια προβλήματα, έχει χειρότερα. Η χώρα κλυδωνίζεται εγκλωβισμένη στην επιλογή του Brexit, το οποίο, αν γίνει... άτακτο, θα έχει κολοσσιαίες συνέπειες στη βρετανική οικονομία. Και θα είναι πρακτικά αδύνατο να τις διαχειριστεί η αδύναμη Βρετανίδα πρωθυπουργός, η οποία αμφισβητείται ήδη έντονα όχι μόνο στο εσωτερικό του κόμματός της, αλλά και στην κοινωνία.

Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα των επιλογών της

Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η κρίση στις σχέσεις της Ιταλίας με τις Βρυξέλλες, συμπληρώνεται ένα άκρως προβληματικό και επικίνδυνο καρέ. Γιατί, όταν οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης κλυδωνίζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τότε τρίζει ολόκληρο το ευρωπαϊκό.

Αναμενόμενο. Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα των επιλογών της ηγεσίας της. Μπορεί να αλλάζει... βιτρίνα, όμως το... περιεχόμενο παραμένει ίδιο. Παραμένει εγκλωβισμένη στους «κανονισμούς» των αγορών και όχι στους «κανόνες» της κοινωνίας. Τιμά τις... τιμές, απαξιώνει τις... αξίες. Αφήνει τον φόβο να φοβίζει τις κοινωνίες. Κλείνει σύνορα και ανοίγει δρόμους στον εθνικισμό, την Ακροδεξιά, ακόμα και τον φασισμό.

Και γι’ αυτό δεν συγκινεί, ούτε αρέσει στους πολίτες της, οι οποίοι νιώθουν ολοένα και περισσότερο ότι δεν εκπροσωπούνται, ότι δεν τους αφορά. Και αντιδρούν. Κάποιοι -δυστυχώς αρκετοί- παρασύρονται από τα φαντάσματα του παρελθόντος, άλλοι καίνε το Παρίσι και οι περισσότεροι παρακολουθούν αμήχανοι.

Όλοι μαζί «τιμωρούν» τα άλλοτε πανίσχυρα παραδοσιακά κόμματα, χριστιανοδημοκρατικά και σοσιαλδημοκρατικά, τα οποία, εγκλωβισμένα σε νεοφιλελεύθερα δόγματα και πολιτικές, αποκόπηκαν από τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπούσαν και όξυναν την κρίση αντιπροσώπευσης.

Το παρήγορο είναι ότι οι πολίτες της Ευρώπης αναζητούν διεξόδους -και δεν είναι μόνο στην Ακροδεξιά. Στη Γερμανία εκτός από το ΑfD ενίσχυσαν τους Πράσινους και την Αριστερά, όπως έκαναν παλαιότερα στην Ολλανδία, την Πορτογαλία, στην Ελλάδα το 2015, όπως θα κάνουν και με τον Τζ. Κόρμπιν στη Βρετανία, όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ελπιδοφόρο ενόψει των ευρωεκλογών του Μαΐου.

(gkoutsok@gmail.com)

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια