Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αργύρης Παναγόπουλος: Ο άνθρωπός μας στην Ιταλία

  “Πού είναι ο Αργύρης” είναι η ερώτηση που ακούγεται συχνά στους διαδρόμους της εφημερίδας. “Στην Ιταλία, στην Ισπανία ή μήπως στην Αθήνα;”. Ο αγαπημένος μας συνάδελφος Παναγόπουλος...

Της Κάκης Μπαλή

“Πού είναι ο Αργύρης” είναι η ερώτηση που ακούγεται συχνά στους διαδρόμους της εφημερίδας. “Στην Ιταλία, στην Ισπανία ή μήπως στην Αθήνα;”. Ο αγαπημένος μας συνάδελφος Παναγόπουλος έχει τον ακάθιστο, οργώνει τον ευρωπαϊκό Νότο, συνήθως ως ανταποκριτής, αλλά αυτή τη φορά διαφορετικά. Είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής στην Ιταλία, με το ενωτικό σχήμα «Η Αριστερά» και τα σύμβολα του ΚΕΑ και της GUE.

“Μας δώσανε την Καστελίνα κι εμείς τους δώσαμε τον Παναγόπουλο” έλεγε χαριτολογώντας ένας συνάδελφος τις προάλλες. Προφανώς κανείς δεν συγκρίνει τον δικό μας Αργύρη με την εμβληματική φιγούρα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά κι αυτός από τα 58 χρόνια της ζωής του τα 45 παλεύει για τις αριστερές ιδέες του. Και μάλιστα σε τρεις χώρες. Ενταγμένος στον “Ρήγα” από το Γυμνάσιο, και μετά στην ΑΚΟΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχοντας στα κινήματα και ενημερώνοντάς μας γι' αυτά, από τις σελίδες της “Αυγής”, της “Εποχής”, του πάλαι ποτέ “Αντί” και του ιταλικού “Μανιφέστο”.

Ο Παναγόπουλος είχε εμπλακεί στις ευρωεκλογές στην Ιταλία και το 2014. “Εκεί υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο κίνημα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό και την Αριστερά μας κατά τη διάρκεια της κρίσης. Μια αλληλεγγύη που έγινε ακόμη πιο έντονη  μετά τη δημιουργία, στις προηγούμενες εκλογές, του σχήματος 'Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα', που χάρη και στη δυναμική παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην ιταλική προεκλογική περίοδο κατάφερε να περάσει το όριο του 4% και να στείλει τρεις Ιταλούς ευρωβουλευτές στις Βρυξέλλες” μας λέει.

Ζορισμένη Ιταλία

Φέτος τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα, καθώς, όπως υποστηρίζει, “η Ιταλία βρίσκεται ίσως στη χειρότερη θέση από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, κυρίως εξαιτίας της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφάρμοσε το Δημοκρατικό Κόμμα μαζί με τη Δεξιά: Τον φόβο, την ανασφάλεια και την οργή του κόσμου, που πλήττεται από την κρίση, την κάλυψε σε μεγάλο βαθμό η Λέγκα του Σαλβίνι, περνώντας ένα έντονο ρατσιστικό και φασιστικό μήνυμα στην ιταλική κοινωνία και τροφοδοτώντας έναν πόλεμο ανάμεσα στους φτωχούς, ενώ από πιο 'αριστερές' θέσεις το λαϊκίστικο Κίνημα Πέντε Αστέρων (Κ5Α) προσπαθεί να εκφράσει σε μεγάλο βαθμό τα κοινωνικά αιτήματα κυρίως της πιο καθυστερημένης νότιας Ιταλίας, προωθώντας μια αντιφατική πολιτική μείωσης των ανισοτήτων”.

Ωστόσο, η ιταλική ριζοσπαστική Αριστερά δεν σηκώνει τα χέρια ψηλά: “Δίνει  μια δύσκολη μάχη με τον πόλεμο ανάμεσα στους φτωχούς, το κυνήγι των μεταναστών και των Ρομά, τον σαλβινισμό και τον ρατσισμό να ηγεμονεύουν, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα παραμένει δέσμιο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Ρέντζι» τονίζει ο Παναγόπουλος. Και συνεχίζει: “Η δημιουργία του ενωτικού ψηφοδελτίου 'Η Αριστερά' αποτέλεσε ένα μικρό θαύμα της τελευταίας στιγμής”.

Πράγματι, μετά από μήνες ατέρμονων συζητήσεων, η Ιταλική Αριστερά, η Κομμουνιστική Επανίδρυση, η «Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα», το Κόμμα του Νότου και η Σοσιαλιστική Σύγκλιση, που συμμετέχουν με διαφορετικούς τρόπους στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αποφάσισαν την κοινή τους κάθοδο.

Μάλιστα, ο Παναγόπουλος εκτιμά ότι η υποψηφιότητα της Λουτσιάνα Καστελίνα στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και η ενεργός συμμετοχή της στην προεκλογική εκστρατεία αναπτέρωσε το ηθικό πολλών ακτιβιστών της Αριστεράς. Και καταλήγει: “Η πραγματική πρόκληση θα αρχίσει μετά τις ευρωεκλογές για τη διατήρηση του σχήματος και την προσπάθεια δημιουργίας μιας πραγματικά ενωτικής, ανοιχτής, μαζικής και δυναμικής Αριστεράς στην Ιταλία”.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια