Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μανώλης Κουτσουνάνος: Τα χάλκινα είναι η ζωή μου!

Του Ιλάν

 

Η πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα ήταν λυτρωτική. Τα χάλκινα πνευστά και τα κρουστά της μπάντας αυτού του άγνωστού μου ως τότε Κοζανίτη ντράμερ προκάλεσαν μια πρωτόγνωρη μέθεξη στους ασυνήθιστους σ’ αυτά τα διονυσιακά ακούσματα, τους σχεδόν άγνωστους ρυθμούς για τους αυτήκοους μάρτυρες της συναυλίας. Κι όμως, αυτός ο πάντα νέος ερευνητής των ήχων,μένει σεμνός όσο δεν παίρνει.

Ο Μανώλης γεννήθηκε στην Κοζάνη. Ορφανός από νωρίς, στα 12 του χρόνια βρέθηκε να παίζει πνευστά στην «Πανδώρα», τη Φιλαρμονική ορχήστρα της πόλης του. Ο "αυστηρός" του δάσκαλος Λευτέρης Καραχάλιος κατάλαβε αμέσως ότι μπροστά του είχε έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο νεαρό και έγινε ο μέντοράς του. Κάλεσε γύρω του τους άλλους μαθητές, λέγοντάς τους: «Σαν αυτόν θέλω να γίνετε κι εσείς!».

Στην μπάντα της ΑΣΔΕΝ

Του έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι (στο τέλος κερνούσε και το γεύμα!) χωρίς να πάρει ούτε δεκάρα. Ήθελε να τον βοηθήσει να περάσει τις εξετάσεις και να γίνει μουσικός - υπαξιωματικός στη στρατιωτική μπάντα της ΑΣΔΕΝ. Το κατάφερε όταν ήταν μόλις 17 ετών.

Όταν ο Μανώλης έπαιζε «μπροστά» την τρομπέτα του, το βλέμμα του συχνά στρεφόταν προς τα πίσω, στον ντράμερ της μπάντας. "Γιατί να μην είμαι εγώ στη θέση του;" σκεφτόταν. Τα τύμπανα τον είχαν εντυπωσιάσει και κάποια μεσημέρια, στα κρυφά, πήγαινε και τα άγγιζε. Τα άγγιζε και ονειρευόταν.

Όταν παραιτήθηκε από τον στρατό τρία χρόνια μετά, ο Μανώλης ένιωσε και έζησε την ελευθερία των επιλογών του για μια ζωή με επίκεντρο τη μουσική. Από μια σύμπτωση, από μια τυχαία συνάντηση στην κεντρική πλατεία της πόλης, μπήκε στην πρώτη του ροκ μπάντα. Ο τότε 20χρονος επίδοξος τυμπανιστής ζήτησε να τον δοκιμάσουν κι ας μην ήξερε ακόμα πολλά για το όργανο. Στην πρώτη συναυλία τους στον «Φίλιππο» της Κοζάνης, τον χειμώνα του 1980, τα κορίτσια έσχιζαν τα ρούχα τους και χάριζαν κομμάτια τους στους μουσικούς της μπάντας!

Τρία χρόνια και δυο-τρεις μπάντες μετά, ο ανήσυχος νέος ντράμερ πηγαινοερχόταν στο Τμήμα Τζαζ του Νέου Ωδείου της Θεσσαλονίκης. Φρεσκοπαντρεμένος, είχε την τύχη η αγαπημένη του γυναίκα, μητέρα των δύο παιδιών του, να τον στηρίζει ενεργά, ενώ οι φημισμένοι ντράμερ John Bonham, Billy Cobham και Ian Pace ήταν τα μουσικά ινδάλματά του. Καθόταν στα τύμπανα και αντέγραφε τα "κόλπα" τους.

Με την κιθαρίστρια Βάσω Δημητρίου, τον πιανίστα Γιώργο Τζούκα και το παιδί - θαύμα του μπάσου Γιώτη Κιουρτσόγλου αποτέλεσαν το ιδανικό σχήμα, μέχρι που τον άφησαν για τις σπουδές τους στην Αμερική. Χρόνια δύσκολα για τον Μανώλη. Κανείς δεν ήθελε να μοιραστεί το μουσικό του όραμα, ώσπου ο Γιώργος Τζούκας ολοκλήρωσε τις σπουδές του.

Μαζί του σχημάτισε το fusion & jazz σύνολο "Blue Train" με μπασίστα τον ξεχωριστό Λάκη Τζήμκα. Καθηγητής του Λάκη στην πρώτη ευρωπαϊκή τζαζ σχολή του Πανεπιστήμιου του Graz της Αυστρίας, ο κιθαρίστας Wayne Basel ένωσε το ταλέντο του μαζί τους για τρία χρόνια. Αποτέλεσμα το άλμπουμ “Sky Paths” που κυκλοφόρησε με την απαραίτητη υποστήριξη της Νομαρχίας της Κοζάνης. Άλλοι καιροί για τη μουσική.

«Ταξίδι από την Παράδοση στην Τζαζ»

Επόμενο βήμα το "Trio Apopsis", όπου ο Μανώλης -που συχνά έπαιζε στα πανηγύρια αυτοσχεδιάζοντας μαζί με τους ντόπιους μουσικούς- και ο Γιώργος Τζούκας ενσωμάτωσαν τους ενθουσιώδεις ρυθμούς και τις μελωδίες της βορειοελλαδίτικης μουσικής παράδοσης. Περιόδευσαν παίζοντας στην Ελλάδα και σε διεθνή φεστιβάλ και ηχογράφησαν το "Epiroes".

Φτάνοντας στη δεύτερη δεκαετία του νέου αιώνα, το όνειρο του Μανώλη μετουσιώθηκε στο «Ταξίδι από την Παράδοση στη Τζαζ». Για το άλμπουμ αυτό, ο μερακλής δημιουργός των διεθνούς φήμης Gabriel Drums του έφτιαξε ένα ιδιαίτερο drum kit, το "Manos K. 2018", στο οποίο ενσωμάτωσε ένα νταούλι με βίτσα στο αριστερό του πόδι. Παγκόσμια πρωτοτυπία.

Το «Ταξίδι» ολοκληρώθηκε το 2016 και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιδαλγός της Πτολεμαΐδας την ίδια χρονιά. Κάποια από τα οκτώ θέματα του άλμπουμ ήταν προτάσεις μιας πλειάδας παραδοσιακών μουσικών από τα «Χάλκινα της Κοζάνης», που συμμετείχαν στις ενορχηστρώσεις του Μανώλη με τις ανεξάντλητες ιδέες τους. Ανάμεσά τους ο Μιχάλης Γκατζιούρας με την τρομπέτα του, ο Νίκος Καρδογιάννης στο τρομπόνι και ο Φώτης Τσιοτίκας στο κλαρίνο, που παίζουν σε όλα τα κομμάτια του δίσκου.

Μου τον συνέστησε επίμονα στη διάρκεια της τελευταίας από κοινού εκπομπής μας με τα καλύτερα του 2017 ο απών πια από τον Αύγουστο του 2018 ραδιοφωνικός παραγωγός και μελετητής της ντόπιας τζαζ σκηνής Βασίλης Λιώρης. «Βάλε αυτόν τον δίσκο και μου λες!» ήταν η προτροπή του. Ακούγοντας το «Μια Παρασκευή», που κλείνει με τη μαγική φωνή της Άννας Λινάρδου, η έκπληξή μου ήταν φανερή.

Λίγες ώρες μετά επικοινώνησα με τον Μανώλη. Πρώτη μου εντύπωση, η σεμνότητα και η μουσικότητά του, την οποία συνειδητοποιώ κάθε φορά ακούγοντας την μουσική της «ψυχής» που μιλάει για τη ζωή και τα έθιμα της ιδιαίτερης πατρίδας του.

«Αγάπησα αυτή τη μουσική. Περιέχει τα βιώματά μου απ’ όταν μεγάλωνα στο σπίτι της κοζανίτικης οικογένειας της θειάς μου. Τα γλέντια και οι χοροί άφησαν το πιο όμορφο αποτύπωμα στα παιδικά μου χρόνια. Αυτό που πήρα από τους ανθρώπους αυτούς φτάνει σήμερα μέσα από τη μουσική μου στο κοινό που αγάπησε την ψυχή μου» μου έλεγε κλείνοντας την ηλιόλουστη συνάντησή μας ο Μανώλης. Γιατί «τα χάλκινα είναι η ζωή μου!».

Φωτογραφική επιλογή: Μανώλης Κουτσουνάνος

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

ΜΜΕ και αυτοσεβασμός

Υπάρχουν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που υπερασπίζονται την εγκυρότητα και την αντικειμενικότητά τους, ακολουθούν αυστηρά τους κανόνες δεοντολογίας και συχνά προθέτουν και δικούς τους. Το χαρακτηριστικό των μέσων αυτών είναι ο αυτοσεβασμός.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο