Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Δίκη ΧΑ: Τα έξι επιχειρήματα που συνέτριψαν την εισαγγελική πρόταση

Ολοκληρώθηκαν οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής - Με τη δήλωσή του κατά το τέλος της διαδικασίας ο Στ. Κωσταρέλος έσπευσε να πάρει αποστάσεις από την Οικονόμου - Αύριο ξεκινούν οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης

Όταν στις 20 του περασμένου Δεκεμβρίου η εισαγγελέας της δίκης της Χρυσής Αυγής Αδαμαντία Οικονόμου ολοκλήρωσε την αγόρευση - όνειδος από νομική και από ηθική σκοπιά, η πρόεδρος του δικαστηρίου κ. Μαρία Λεπενιώτου στράφηκε προς τον αναπληρωτή εισαγγελέα κ. Στέλιο Κωσταρέλο, ρωτώντας τον αν έχει να πει κάτι. Ο αναπληρωτής εισαγγελέας απάντησε: «Δεν έχω να προσθέσω κάτι».

Λιγότερο από δύο μήνες αργότερα, στις 13 Φεβρουαρίου, με την ολοκλήρωση των αγορεύσεων των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, με αφορμή ένα σχόλιο του τελευταίου συνηγόρου, ζήτησε τον λόγο μόνος του. Σκοπός του; Να διευκρινίσει ότι η σιωπή του μετά την αγόρευση της Οικονόμου δεν ήταν επιλογή του, αλλά δικονομική υποχρέωση. «Δεν προβλέπεται δικονομικά αγόρευση του αναπληρωτή εισαγγελέα», είπε. «Όπως και ο αναπληρωτής πρόεδρος, συμμετέχει στη διαδικασία, αλλά όχι στη σύσκεψη».

Δεν είναι βέβαιο ότι αυτό που ισχυρίστηκε ο κ. Κωσταρέλος, που κατά τη διάρκεια της δίκης ήταν αρκετά ομιλητικός και μάλιστα στοχοποιήθηκε από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, είναι απολύτως σωστό. Υπάρχουν περιπτώσεις μεγάλων ποινικών δικών κατά τις οποίες ο αναπληρωτής εισαγγελέας πήρε τον λόγο για να διαφοροποιηθεί από την εισαγγελική πρόταση ως προς τις περιπτώσεις ενοχής ή απαλλαγής. Αυτό, αντίθετα, που είναι μάλλον σαφές είναι ότι ο κ. Κωσταρέλος θεώρησε σκόπιμο σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε να αποστασιοποιηθεί από την εισαγγελική πρόταση, διαψεύδοντας ότι η σιωπή του σήμαινε και συμφωνία με την Οικονόμου. Τι μεσολάβησε σε αυτούς τους δύο μήνες;

Ο νομικός και ηθικός θρυμματισμός της εισαγγελικής πρότασης, από σειρά μετριοπαθών νομικών εγνωσμένου κύρους (ανάμεσά τους ο Γρ. Καλφέλης, ο Π. Παναγιωτόπουλος, ο Ν. Αλιβιζάτος), αλλά κυρίως οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, οι οποίοι ο ένας μετά τον άλλον παρέθεσαν τα στοιχεία που αναδείχθηκαν στη δίκη, γκρεμίζοντας τις όποιες αμφιβολίες μπορεί να δημιουργήθηκαν σχετικά με τον εγκληματικό χαρακτήρα της ναζιστικής οργάνωσης.

Οι κεντρικοί άξονες της πολιτικής αγωγής

Οι κεντρικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινήθηκαν οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής ήταν έξι:

1. Η ανάδειξη του οργανωμένου χαρακτήρα των τριών δολοφονικών επιθέσεων για τις οποίες κατηγορείται η Χρυσή Αυγή (ενάντια στον Παύλο Φύσσα, τους Αιγύπτιους αλιεργάτες και τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ), σε αντίθεση με τον ισχυρισμό ότι τα τάγματα εφόδου βρέθηκαν τυχαία στα σημεία του εγκλήματος.

2. Η αποδόμηση του ισχυρισμού ότι ο Γ. Ρουπακιάς έδρασε χωρίς τη βοήθεια ή την έγκριση των υπόλοιπων συνοδοιπόρων του κατά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

3. Η αποδόμηση του ισχυρισμού ότι οι επιθέσεις εναντίον των Αιγυπτίων αλιεργατών και των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ δεν αποτέλεσαν απόπειρες ανθρωποκτονίας, λόγω του γεγονότος ότι τα θύματα... επέζησαν.

4. Η παρουσίαση του ναζιστικού χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής, σε πείσμα της αμήχανης προσπάθειας των μελών της να τον διαψεύσουν, και η ανάλυσή του, ώστε να καταστεί σαφές ότι αυτός συνεπάγεται τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης, η οποία δεν πλήττεται αλλά αναπτύσσεται μέσω της άσκησης βίας εναντίον των αντιπάλων.

5. Η λεπτομερειακή απόδοση του ιεραρχικού χαρακτήρα της οργάνωσης, στο πλαίσιο της οποίας τα μέλη δίνουν λογαριασμό στον υπεύθυνο του πυρήνα τους, αυτός στον περιφερειάρχη και ο περιφερειάρχης στον αρχηγό, ο οποίος έχει τον πλήρη έλεγχο της συνολικής δράσης.

6. Η επισήμανση ότι η διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης -κατηγορία που αντιμετωπίζουν ο Ν. Μιχαλολιάκος και οι υπόλοιποι της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής- δεν προϋποθέτει την τελική εντολή για την εγκληματική πράξη (όπως η ηθική αυτουργία), αλλά τον συνολικό έλεγχο και τη διοίκηση μιας δομής η οποία έχει δημιουργηθεί για να εγκληματεί - κάτι το οποίο αποτέλεσε το πιο κραυγαλέο λάθος της εισαγγελικής αγόρευσης και για το οποίο δέχτηκε τα πυρά του συνόλου του νομικού κόσμου της χώρας.

Στη βάση αυτών των αξόνων στοιχειοθετείται τόσο η ύπαρξη της εγκληματικής οργάνωσης υπό την αρχηγία του Νίκου Μιχαλολιάκου και τη συν-διεύθυνση των υπολοίπων ηγετικών στελεχών (Γ. Λαγός, Ηλ. Κασιδιάρης, Ν. Παππάς κ.ά., αλλά και όσοι έσπευσαν να αποχωρήσουν νωρίτερα, όπως ο Ν. Μίχος και ο Στ. Μπούκουρας) όσο και η ενοχή, κατά το κατηγορητήριο όλων των μελών του τάγματος εφόδου που συμμετείχε στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και εκείνων που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις εναντίον των Αιγυπτίων αλιεργατών και των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ.

Οι αγορεύσεις που "εικονογράφησαν" την υπόθεση

Αν και οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, οι οποίες υπήρξαν σε πολλά σημεία συμπληρωματικές η μία στην άλλη, συνθέτουν -όπως πολύ ορθά το έθεσε ο συνήγορος του ΠΑΜΕ Άγγελος Βρεττός- έναν πίνακα ζωγραφικής, έχει ίσως αξία να σταθούμε σε τέσσερις από αυτές, όχι γιατί μειώνεται κατ’ ελάχιστο η σημασία των υπολοίπων, αλλά επειδή σε ορισμένα σημεία τους συνόψισαν αυτό που κρίθηκε σε αυτό το δικαστήριο αυτά τα χρόνια:

- Η Χρύσα Παπαδοπούλου βρέθηκε από συγκυρίες να είναι η μοναδική συνήγορος της οικογένειας Φύσσα που αγόρευσε. Ήταν μάλιστα η πρώτη στη σειρά των αγορεύσεων. Ανταποκρίθηκε σε αυτόν τον πολύ δύσκολο ρόλο, δεδομένου ότι έπρεπε να συμπεριλάβει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία χωρίς να έχει δυνατότητα κάλυψης από κάποιον άλλον συνήγορο, με απόλυτη επιτυχία, συμπεριλαμβανομένης της φόρτισης να είναι η εκπρόσωπος του πιο εμβληματικού θύματος της ναζιστικής βίας στην Ελλάδα.

- Ο Θανάσης Καμπαγιάννης πραγματοποίησε μια αγόρευση νομικά άρτια αλλά και έξοχα φορτισμένη, καλώντας το δικαστήριο να μην αναγνωρίσει στους μετανάστες εργάτες που εκπροσώπησε λιγότερα δικαιώματα από αυτά ενός σκύλου, μιλώντας για «τον κόσμο των μελισσών», αυτόν της αλληλεγγύης, που στέκεται απέναντι στον φασιστικό «κόσμο των λύκων» και κλείνοντας με την ευχή «ο κόσμος που χτίστηκε σε αυτή τη δίκη να τελειώσει με έναν πάταγο και όχι με τον λυγμό των θυμάτων».

- Ο Κώστας Παπαδάκης κατέθεσε μια αγόρευση που νομικά κατέστρεψε ολοκληρωτικά την εισαγγελική αγόρευση, συνέτριψε κάθε σημείο που μπορεί να χρησιμοποιούσαν οι συνήγοροι υπεράσπισης για να βελτιώσουν τη θέση των πελατών τους και έκανε πολιτικές αιχμές οι οποίες ήταν επιλεγμένες, με αποκορύφωμα την πιο ιστορική ίσως στιγμή της δίκης, όταν αναφέρθηκε στον Χανς Λίττεν, τον Γερμανό αντιφασίστα δικηγόρο, ο οποίος έσυρε τον Χίτλερ στο δικαστήριο και το πλήρωσε με τη ζωή του, τερματίζοντας τις μέρες του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Νταχάου.

- Ο Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος, βασικός συνήγορος του ΠΑΜΕ, εισέφερε μια εκπληκτική παρουσίαση της Χρυσής Αυγής ως παραστρατιωτικής οργάνωσης, εξήγησε με γλαφυρό τρόπο τον ναζιστικό χαρακτήρα της και το πώς αυτός λειτούργησε ως κίνητρο για τις πράξεις της και συγκίνησε κλείνοντας την αγόρευσή του με τον επίλογο της «Πανούκλας» του Αλμπέρ Καμύ, που θυμίζει σε όλους μας ότι ο βάκιλος της πανώλης δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά μόνο κοιμάται.

Τη Δευτέρα ο λόγος περνά στους συνηγόρους υπεράσπισης. Τα περιθώριά τους είναι εξαιρετικά περιορισμένα, η επιχειρηματολογία τους δεν μπορεί να πάει πιο πέρα από την φτωχή αγόρευση της εισαγγελέως. Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι τους είναι να δούμε πώς θα εξελιχθεί η αντίθεση μεταξύ των συνηγόρων κατηγορούμενων που έχουν σπάσει τις σχέσεις τους. Κατά την εξέταση των κατηγορούμενων κόντεψαν να πιαστούν στα χέρια. Πλέον έχουν ακόμα λιγότερους λόγους να είναι ψύχραιμοι.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Όλες οι Ειδήσεις