Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

2ο Σχολικό Street Festival Τέχνης και Αποδοχής: Ο κόσμος όπως τον θέλουμε

Ελένη Καραγιάννη, επιμελήτρια Φεστιβάλ Αποδοχής, συντονίστρια Εκπαίδευσης Προσφύγων

 

Στις 2 Ιουνίου 2018 έλαβε χώρα στον πεζόδρομο της Ερμού, έξω από τον Σύλλογο Αρχαιολόγων, το 2ο Σχολικό Street Festival Τέχνης και Αποδοχής. Η νέα αυτή εκδοχή των Φεστιβάλ Αποδοχής στο κέντρο της Αθήνας διοργανώθηκε από τη συλλογικότητα εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών Δίκτυο Τέχνης και Δράσης (Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια). Είναι μια ιδέα που είχε ξεκινήσει στις αρχές του 2000 σε διάφορα σχολεία όπου είχα εργαστεί ως καινοτόμο πολιτιστικό ενδοσχολικό πρόγραμμα για το μάθημα των εικαστικών.

Στόχος ήταν να ενισχυθούν η συνεργασία και η θετική αλληλεπίδραση ανάμεσα στους μαθητές από διαφορετικές χώρες καταγωγής διοργανώνοντας μόνοι τους μικρά φεστιβάλ τέχνης όπου θα επικρατούσε το αντιρατσιστικό μήνυμα (Κάτω Πατήσια, Ίλιον). Στην πιο ώριμη φάση τους αυτά τα φεστιβάλ (Αχαρνές, Ναύπλιο) πήραν τη διάσταση ενός τοπικού πολιτιστικού event το οποίο ήταν ανοικτό στην κοινότητα, γινόταν σε συνεργασία με τους τοπικούς θεσμούς και διοργανωνόταν αποκλειστικά από εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς.

Με την ένταξη των παιδιών προσφύγων στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και τις αρνητικές αντιδράσεις που σημειώθηκαν τον χειμώνα του 2017 στην περίπτωση του Νέου Ικονίου δημιουργήθηκε η ανάγκη για περισσότερες και περισσότερο «τολμηρές» δράσεις που θα έφερναν τους λαούς πιο κοντά. Η ιδέα των σχολικών Φεστιβάλ Αποδοχής πήρε μια άλλη διάσταση: έξω στον δρόμο, δημοσίως, με θάρρος, τόλμη και παρρησία, οι άνθρωποι που «αποδέχονται» δίνουν ραντεβού για να μιλήσουν μαζί, με εκείνους τους διαφορετικούς τρόπους που μόνο η Τέχνη μπορεί να προσφέρει, να μιλήσουν για τα αυτονόητα: ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα.

Σε αυτό το «ραντεβού» είδαμε εικόνες που μας γέμισαν ελπίδα:

Είδαμε να στήνονται στο λεπτό παρέες παιδιών από πέντε - έξι διαφορετικές εθνικότητες. Είδαμε μουσουλμάνες μητέρες, αν και ήταν Ραμαζάνι, με τα καλά τους ρούχα να συμμετέχουν σε δραστηριότητες ζωγραφικής και κατασκευών. Σε κάποιες από αυτές είδαμε την τσιχάμπ να πέφτει στους ώμους και εκείνες να χορεύουν ελαφρά υπό τον ήχο των βραζιλιάνικων κρουστών. Είδαμε Έλληνες γονείς να κάθονται στο πεζοδρόμιο μαζί με Αφγανούς γονείς και να κουβεντιάζουν τρώγοντας πολίτικο χαλβά από κοινωνική κουζίνα. Είδαμε άγνωστους ανθρώπους μεταξύ τους, χωρίς κοινή γλώσσα, να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται. Είδαμε δάκρυα να κυλάνε. Είδαμε εικόνες όπως θα έπρεπε να είναι η ζωή. Χωρίς διακρίσεις και ρητορική μίσους.

Στόχος του Φεστιβάλ Αποδοχής, είναι να βγει ο μέσος πολίτης έξω στον δρόμο, να βγει με τα παιδιά του και να πάρει θέση υπέρ των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν κοινωνικό αποκλεισμό και καταπίεση. Όχι με κρεμάλες. Όχι με υψωμένες γροθιές. Αλλά με τα εργαλεία της Εκπαίδευσης και της Τέχνης.

Επόμενος στόχος; Να «φυτευτούν» τέτοια φεστιβάλ, μικρά ή μεγάλα, σε κάθε γωνιά της χώρας. Δάσκαλοι, μαθητές και γονείς να στήσουν τέτοιες γιορτές και να μιλήσουν με όλες τις γλώσσες που μπορεί να μιλήσει η Τέχνη, για την αποδοχή, την αλληλεγγύη, την αγάπη.

Διότι το σχολείο είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να γεννήσει ένταξη.

Περισσότερα για το Φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: artschoolfestival.blogspot.com

Παρακάτω θα βρείτε κείμενα από ανθρώπους που έλαβαν μέρος στο Φεστιβάλ.

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Όλοι στο Παλαί ντε Σπορ

Η σημερινή συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη με ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα στέλνει δύο μηνύματα. Το πρώτο, που έχει σταλεί από καιρό με μια πλειάδα συγκεντρώσεων σε όλη την Ελλάδα, είναι ότι οι...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο