Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση κερδίζεται καθημερινά

Η σύγκρουση περί της παρουσίας των παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας αφορά τις πιο βασικές αξιακές παραδοχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως τη γνωρίζουμε μετά την ήττα του φασισμού τον προηγούμενο αιώνα

Του Γιώργου Αγγελόπουλου*

 

Η εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων, με την παρούσα μορφή οργάνωσής της, αναπτύσσεται εδώ και δυόμισι χρόνια. Μετρά μεγάλες επιτυχίες γνωστές σε όλους μας, κάποιες καθυστερήσεις (π.χ. ελληνομάθεια εφήβων, επιμόρφωση εκπαιδευτικών) και ορισμένες δυστοκίες που απαιτούν νομοθετική ρύθμιση (π.χ. εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση). Το βασικό διακύβευμα της όλης προσπάθειας δεν εδράζεται σε ζητήματα διδακτικής μεθοδολογίας, διδακτικού υλικού και επιμόρφωσης εκπαιδευτικών. Ο εκπαιδευτικός κόσμος της χώρας και η κοινότητα των παιδαγωγών είναι απολύτως ικανοί να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα, κεφαλαιοποιώντας εγχώριες και διεθνείς αντίστοιχες εμπειρίες του παρόντος και παρελθόντος.

Τα πιο σημαντικά στο ζήτημα της εκπαίδευσης των παιδιών προσφύγων αφορούν το πολιτικό και κοινωνικό συγκείμενο που αναπτύχθηκε εδώ και δυόμισι χρόνια. Ένα συγκείμενο που σταδιακά υποχωρεί ως δημόσια αντιπαράθεση λόγω της ομαλής ένταξης των παιδιών προσφύγων στα σχολεία, όμως υπόρρητα καλλιεργείται συστηματικά. Τα επιχειρήματα όσων αντιτίθενται στην παρουσία των παιδιών προσφύγων αλλά και η σφοδρότητα της σωματικής και λεκτικής βίας που ασκήθηκε σε ορισμένες περιπτώσεις θέτουν στο επίκεντρο της συζήτησης το σύνολο της ξενοφοβικής, ακροδεξιάς, εμφυλιακής κοπής ιδεολογίας των πατριδοκάπηλων: η δημόσια υγεία και «οι πιθανώς μολυσματικοί», η απειλή στην «εθνική ομοιογένεια», το ρίσκο «υπονόμευσης της αριστείας» των γηγενών μαθητών λόγω της μαθησιακής καθυστέρησης των παιδιών προσφύγων συμμαθητών τους, ο κίνδυνος των παιδιών «που είχαν πιθανά εκπαιδευτεί ως φανατικοί τρομοκράτες», η επίκληση της φυλετικής «καθαρότητας», το θέμα της θρησκευτικής ετερότητας, οι αιτιάσεις για «ψυχολογικές ασθένειες» των παιδιών προσφύγων που τα καθιστούν «εν δυνάμει επιθετικά», τα ίδια τα σώματα των παιδιών προσφύγων...

Όλα αυτά τα διακυβεύματα δεν αφορούν εν τέλει μια σύγκρουση δεξιών και αριστερών ιδεολογικών αναφορών. Γνωρίζουμε πάμπολλα παραδείγματα ανθρώπων που δυσανασχετούν όταν ακούν τη λέξη Αριστερά, αλλά πρωταγωνίστησαν στο άνοιγμα των σχολείων στα παιδιά πρόσφυγες. Η σύγκρουση περί της παρουσίας των παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας αφορά τις πιο βασικές αξιακές παραδοχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως τη γνωρίζουμε μετά την ήττα του φασισμού τον προηγούμενο αιώνα. Το διακύβευμα είναι άσχετο με τα παιδιά πρόσφυγες και τους γονείς τους. Πρόκειται για εμάς, για τη δική μας κοινωνία. Για τις αξίες που πρεσβεύουμε ανεξαρτήτως αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν δίπλα μας πρόσφυγες. Για τα δικά μας παιδιά και το πώς τα μεγαλώνουμε. Για τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Οι συγκρούσεις που αναπτύχθηκαν σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο περί της εισόδου των παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας δείχνουν ότι αυτή τη δράση του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων συνιστά την πλέον πολιτικά εμβληματική παρέμβασή του. Μια παρέμβαση που κερδίζεται καθημερινά μέσα από τις προσπάθειες των εκπαιδευτικών, στελεχών του υπουργείου Παιδείας και άλλων υπουργείων, ανθρώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μελών ορισμένων διεθνών οργανισμών και ΜΚΟ, γονέων και άλλων αλληλέγγυων πολιτών στις γειτονιές μας.

 

* Ο Γιώργος Αγγελόπουλος είναι προϊστάμενος του Γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, πρώην γ.γ. του υπ. Παιδείας

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ποιες Πρέσπες; Οι συντάξεις είναι το θέμα του

Απλή λογική: Αν ο Κ. Μητσοτάκης πιστεύει στα σοβαρά ότι η κυβέρνηση παζάρεψε το μακεδονικό με τις συντάξεις, προφανώς θεωρεί ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να λυθεί το μακεδονικό εις βάρος της Ελλάδας.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο