Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Οργάνωση και αντίσταση από την πρώτη ημέρα...

Εκείνο το μεσημεράκι στον Λυκαβηττό δεν ξέραμε ότι είχαμε πάρει μέρος σε μία από τις πρώτες, ιδρυτικές συναντήσεις του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜ)

Ήταν Παρασκευή, πριν την Κυριακή των Βαΐων, 21 του Απρίλη του 1967. Το φαντάζεστε ότι από τότε έχει περάσει μισός αιώνας;

Το ραδιόφωνο έπαιζε εμβατήρια και μετέδιδε το διάταγμα για την αναστολή άρθρων του Συντάγματος. «Λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως ο στρατός ανέλαβε την εξουσία...».

Είχε κηρυχθεί η δικτατορία που φοβόμασταν ότι θα έρθει. Που κάποιοι δικοί μας αρθρογραφούσαν για το ότι δεν θα έρθει «γιατί το ’67 δεν είναι ‘36»!

Είχε όμως συμβεί. Από νωρίς βγήκαμε στους δρόμους. Να δούμε τι γίνεται, πώς γίνεται... Τριγυρίζαμε μήπως και συναντήσουμε κανένα φίλο ή σύντροφο να ανταλλάξουμε σκέψεις, πληροφορίες, «οδηγίες», να δούμε τι θα κάνουμε πρώτα συλλογικά και μετά και προσωπικά. Ο ένας μας μάλιστα, με μια παρέα ανθρώπων του κινηματογράφου είχε βγει με τις κάμερες στα χέρια, από την πρώτη στιγμή, τη νύχτα, που στον Άγνωστο Στρατιώτη κύλισαν τα πρώτα τανκς, για να καταγράψουν ό,τι μπορούσαν. Κάποιοι θα έβγαιναν στην παρανομία, αν προλάβαιναν και πριν συλληφθούν. Κάποιοι άλλοι θα συνέχιζαν κάπως τη ζωή τους, γιατί δεν ήταν πολύ γνωστοί ή... έτσι νόμιζαν.

Συναντηθήκαμε κάπου μεταξύ Συντάγματος και Κολωνακίου. Είμαστε παλιοί συμμαθητές και φίλοι, που κινούμασταν στην Αριστερά, ο καθένας στον χώρο του. Περπατώντας και συζητώντας τα χιλιάδες ερωτηματικά, τις ελάχιστες πληροφορίες και πολλές φήμες, τις αγωνίες μας αλλά και την έντονη επιθυμία, την απόφασή μας, να κάνουμε κάτι, να αντιμετωπίσουμε οργανωμένα την κατάσταση, να αντισταθούμε στους στρατοκράτες, βρεθήκαμε στην Πλατεία Δεξαμενής, εκεί απέναντι στο σημερινό ξενοδοχείο “St.George Lykabettous”, όπου ήταν τότε ένα παγκάκι. Τυχαία, («με τη μυρωδιά»;) πέσαμε πάνω σε «δικούς μας»: Ήταν ο Χρόνης Μίσσιος, ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης και ο επίσης δημοσιογράφος Θέμης Μπανούσης. [Κάποιοι δεν είναι πια κοντά μας...]. Η συζήτηση δεν κράτησε πολύ. Ορισμένοι άλλωστε από τους παρόντες ήταν στο στόχαστρο της Ασφάλειας και κάθε στιγμή μπορούσε να τους «έπαιρνε» κανένα μάτι...

Ανταλλάξαμε μερικές σκέψεις, διαθεσιμότητες, κινητικότητα κ.λπ. Μοιράστηκαν άμεσα καθήκοντα για αναζήτηση και επαφές με συντρόφους και συντρόφισσες (φίλους και φίλες τους λέγαμε τότε στην ΕΔΑ και στη Νεολαία Λαμπράκη), με στόχο τη συγκρότηση μιας συλλογικότητας, που θα επιχειρούσε να οργανώσει την Αντίσταση. Κλείστηκαν τα πρώτα ραντεβού. Ο Χρόνης ανέλαβε να βρει την καθοδήγηση (όσους τυχόν δεν είχαν συλληφθεί). Πράγματι βρήκε άμεσα επαφή με την ομάδα γύρω από τον Μίκη Θεοδωράκη και συνδέθηκε μαζί τους και στη συνέχεια, όπως μάθαμε εκ των υστέρων, με τον Αριστείδη Μανωλάκο και τον Τάκη Μπενά.

Εκείνο το μεσημεράκι στον Λυκαβηττό δεν ξέραμε ότι είχαμε πάρει μέρος σε μία από τις πρώτες, ιδρυτικές συναντήσεις του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜ). Το ίδιο βράδυ ακούσαμε στα, παράνομα πλέον, ραδιόφωνα τη διακήρυξη-έκκληση που είχε συντάξει ο Μίκης: «Εγώ είμαι το Μέτωπο, καλώ τους πατριώτες...» Σε δυο - τρεις μέρες έφτασε στα χέρια μας και το πρώτο φύλλο της «Ελεύθερης Ελλάδας», της πολυγραφημένης έκδοσης του ΠΑΜ, που άρχισε να κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι. Με ένα αυτοσχέδιο πολύγραφο, ύστερα από λίγο, αρχίσαμε να την ανατυπώνουμε και να την πολλαπλασιάζουμε...

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια