Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η προσωπική αρχαιότητα του Πικάσο...

Έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Στη γοητεία της σκέψης και των έργων, εμπνευσμένων από την αρχαία ελληνική τέχνη, ενός μεγάλου δημιουργού με θυελλώδες μεσογειακό ταπεραμέντο που αντανακλάται στη ζωή και τον καλλιτεχνικό του βίο, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, μπορεί να περιηγηθεί ο επισκέπτης της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας έκθεσης που εγκαινιάζεται απόψε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Με τίτλο «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και πηλός», η έκθεση, στο πλαίσιο της σειράς «Θεϊκοί Διάλογοι», ελκυστική σε ένα διεθνές κοινό, περιλαμβάνει 68 κεραμικά και σχέδια του Πικάσο που συνομιλούν με 67 αρχαία έργα. Επί της ουσίας αποκαλύπτει έναν ολόκληρο εσωτερικό κόσμο του δημοφιλούς καλλιτέχνη, "που τον χαρακτήριζε η δύναμη μιας φανταστικής όσο και προσωπικής αρχαιότητας", όπως εξηγούσε χθες κατά τη διάρκεια της παρουσίασης ο εγγονός και κληρονόμος του έργου του Μπερνάρ Ρουίζ Πικάσο.

Στην είσοδο του Μουσείου υποδέχεται το κοινό ένα σπάνιο άγαλμα του Μινώταυρου από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, που μεταφέρθηκε μαζί με το βάθρο του και προσδίδει τον δικό του συμβολισμό στην έκθεση. «Για να καταλάβουμε στους καιρούς που ζούμε ότι ο Μινώταυρος δεν βρίσκεται μέσα στον λαβύρινθό του αλλά ανάμεσά μας» σχολίαζε ο διευθυντής του Μουσείου και εκ των επιμελητών της έκθεσης Νίκος Σταμπολίδης, μιλώντας για τον Μινώταυρο, "σύμβολο των ανεξερεύνητων δυνάμεων του υποσυνείδητου και του νου και του ενστίκτου, που ο ίδιος ο Πικάσο θεωρούσε ότι τον εκφράζει περισσότερο από όλα τα άλλα μυθολογικά όντα. Πολλές φορές θεωρεί τον εαυτό του και Κένταυρο Νέσο και γι’ αυτό φέραμε από την Ερέτρια τον Κένταυρο του Λευκαντιού, με το τραύμα στο πόδι" έλεγε.

Δίπλα υπάρχει μια φωτογραφία του Πικάσο που φοράει μια ψάθινη μάσκα Μινώταυρου, "καθώς οι μάσκες δεν είναι μόνο για να μας κρύβουν, αλλά δηλώνουν με ποιον τρόπο θέλουμε να μας βλέπουν οι άλλοι" σχολίαζε ο Ν. Σταμπολίδης.

Λίγοι γνωρίζουν τα σχέδια και τα κεραμικά του Πικάσο σε σχέση με τα ζωγραφικά του έργα, εμπνευσμένα από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και τους πολιτισμούς της Μεσογείου, για τα οποία ο θεατής αναρωτιέται ποιο είναι έργο του Πικάσο και ποιο του αρχαίου καλλιτέχνη, όπως εύλογα ανέφερε και ο έτερος επιμελητής Olivier Berggruen, εξηγώντας τη σύνδεση μεταξύ της αρχαίας ελληνικής και μοντέρνας τέχνης στο έργο του, όπου ξεχωρίζουν πολύχρωμες κουκουβάγιες και αίγες, πλάσματα της φαντασίας του, θαλάσσια όντα, ανθρώπινες και μυθολογικές μορφές που «συγκατοικούν και συνομιλούν» με αρχαιότητες.

Η έκθεση δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά αλλά χωρίζεται σε ενότητες σχετικές με τη γραμμή της ομορφιάς, την «Αρκαδία» του Πικάσο, τον Κένταυρο, τον ταύρο και τον Μινώταυρο, με αναφορά στις Τρεις Χάριτες και στη Λυσιστράτη.

Στη σύνδεση του Πικάσο με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης αναφέρθηκαν η Σάντρα Μαρινοπούλου αλλά και ο Νίκος Σταμπολίδης θυμίζοντας τα σχέδια της “Γκερνίκα” το 1939 και αφηγούμενος μια πικάντικη ιστορία από τον βίο και την πολιτεία του Πικάσο: "Ζωγραφίζει την ‘Γκερνίκα’, έχοντας στο μυαλό του τον βομβαρδισμό της ισπανικής πόλης, και ενώ ζωγραφίζει, στο ατελιέ του βρίσκεται η Ντόρα Μάαρ, νέα του ερωμένη, στο σπίτι είναι η πρώτη του γυναίκα Όλγα Κοκλόβα και έρχεται με το παιδί στην αγκαλιά η Μαρί Τερέζ. Τότε ξεσπά ένας τεράστιος καβγάς ανάμεσα στις δυο γυναίκες ενώ εκείνος ζωγραφίζει την ‘Γκερνίκα’. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι ‘Γκερνίκα’ σημαίνει πόλεμος κι ότι ο έρωτας είναι πόλεμος;", μιλώντας για έναν "μοντέρνο καλλιτέχνη, αενάως κινούμενο, που υποκινούσε, αν δεν διαμόρφωνε ο ίδιος, ολόκληρη την τέχνη του 20ου αιώνα, περνούσε από ρεύματα, κινήσεις, στυλ, δημιουργώντας μια προσωπική γλώσσα αξεπέραστη", αποκαλύπτοντας πως ο Τζεφ Κουνς, που ήρθε για μια βιαστική επίσκεψη στην έκθεση, έμεινε μιάμιση ώρα.

Στην έκθεση, που θα διαρκέσει έως και 20 Οκτωβρίου, τα έργα, δημιουργίες από το 1920 έως και το 1960, προέρχονται από ιδρύματα, μουσεία και συλλογές του εξωτερικού.

Μάνια Ζούση

Δείτε όλα τα σχόλια