Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Δημοσθένης Παπαδόπουλος: Στην τέχνη μιλάμε εκ βαθέων, γι' αυτό η μνήμη και η καταγωγή παίζουν ρόλο

"Το 'Ντα' σε χαστουκίζει συναισθηματικά χωρίς να το καταλάβεις"

"Προσπάθησα να κάνω ένα μοντέρνο έργο που εξιστορεί μία πολύ συγκινητική ιστορία" ομολογεί στην "Αυγή" της Κυριακής ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος με αφορμή τη σκηνοθεσία του "Ντα" του Χιου Λέοναρντ, που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Δεν κρύβει πως, αν κι ο ίδιος συνηθίζει να επιλέγει "έργα πιο αινιγματικά", θεωρεί το "Ντα" "άκρως ποιητικό, σκοτεινό και άγριο", αποκαλύπτοντας πως, εξαιτίας της μετάφρασης και της δραματουργίας που προηγήθηκαν της σκηνοθεσίας, προέκυψε μια ιδιαίτερη σχέση με το κείμενο, που τον έβαλε στη θέση του γιου και αντιμέτωπο με τον δικό του πατέρα. "Έπρεπε να ακολουθήσω τη συναισθηματική διαδρομή αυτού του γιου. Να δω τα λάθη του και τα τραύματά του. Να τον καταλάβω", σημειώνει.

Ο γνωστός ηθοποιός δεν παραλείπει επίσης να αναφερθεί στον "Θείο Βάνια", που παρουσιάζεται στο Θέατρο "Άνεσις" σε σκηνοθεσία και ερμηνεία δική του, επισημαίνοντας πως "το κωμικοτραγικό στοιχείο του ήρωα είναι η κωμικοτραγική ύπαρξη όλων μας. Είναι η ίδια η ζωή που αρκετές φορές μας αντιμετωπίζει ως γελοία και ασήμαντα ανθρωπάκια".

 

* Τι είναι αυτό που βιώσατε, αισθανθήκατε, ζήσατε κατά τη διάρκεια της μετάφρασης του έργου και της επεξεργασίας του για τη σκηνή; Ποια υπήρξε η αίσθηση της γλώσσας και του ήθους του τόπου, των ανθρώπων και του τρόπου να ζουν και να αφηγούνται;

Η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία ενός έργου είναι για μένα η βάση της σκηνοθεσίας. Γι' αυτό και δίνω μεγάλη σημασία και αφιερώνω πολύ χρόνο κάθε φορά σε αυτό. Είναι επίσης από τα πιο δημιουργικά στάδια της δουλειάς γιατί είσαι μόνος με την ιστορία. Αφήνεσαι να σε οδηγήσει, να βρεις τα κρυμμένα της μυστικά. Η σχέση με το κείμενο του "Ντα" ήταν ιδιαίτερη. Αναπόφευκτα με έβαλε στην θέση του γιου αντιμέτωπου με τον δικό μου πατέρα. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συναισθηματική διαδρομή αυτού του γιου. Να δω τα λάθη του και τα τραύματά του. Να τον καταλάβω.

Ήταν πολύ ιδιαίτερη η ενασχόληση με αυτό το κείμενο. Και νομίζω ότι το ίδιο συνέβη και με τους ηθοποιούς του θιάσου. Εμπλέκονται κι οι ίδιοι προσωπικά και νομίζω ότι αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα που κερδήθηκε σε αυτήν την παράσταση. Ως προς τη γλώσσα και γενικότερα την συμπεριφορά των ηρώων δεν θέλησα να αναπαράγω κάτι "ιρλανδικό". Οι σχέσεις με την οικογένεια είναι παντού οι ίδιες. Δεν είχε λοιπόν νόημα να κάνεις μία ιστορία που δείχνει την ζωή στην Ιρλανδία. Αφαίρεσα λοιπόν οτιδήποτε ηθογραφικό υπήρχε στο έργο και επικεντρώθηκα στα πρόσωπα και στις σχέσεις. Προσπάθησα να κάνω ένα μοντέρνο έργο που εξιστορεί μία πολύ συγκινητική ιστορία.

* Πώς η μεγάλη παράδοση της ιρλανδικής λογοτεχνίας διαπερνά το έργο μέσα από μια νέα ιστορία; Εννοώ ως προς την τεχνική, τους τρόπους, τα κλειδιά, την αίσθηση και την αναγνωρισιμότητα μιας λογοτεχνίας που γέννησε τον Τζόις αλλά και τον Μπέκετ;

Το έργο είναι ρεαλιστικό. Δεν έχει καμία σχέση με τον Μπέκετ ή τον Τζόις. Περισσότερο θυμίζει την αμερικάνικη γραφή παρά εκείνη των μεγάλων Ιρλανδών συγγραφέων που γνωρίζουμε. Χάρηκα όμως πολύ που ασχολήθηκα με αυτό το έργο ύστερα από πρόσκληση του Κρατικού. Εγώ συνηθίζω να διαλέγω έργα πιο σκοτεινά. Πιο αινιγματικά. Το συγκεκριμένο έργο όμως το θεωρώ ύπουλο. Ενώ φαινομενικά δείχνει μία απλή έως και απλοϊκή ιστορία για τη σχέση ενός γιου με τον πατέρα του, έρχονται στιγμές που το έργο γίνεται άκρως ποιητικό, σκοτεινό και άγριο. Σε χαστουκίζει συναισθηματικά χωρίς να το καταλάβεις.

* Πώς ο χρόνος είναι πρωταγωνιστής του έργου;

Παρακολουθούμε όλη την ιστορία πατέρα - γιου μέσα από αλλεπάλληλες εναλλαγές χρόνου που γίνονται στο μυαλό του γιου. Άρα ο χρόνος είναι καθοριστικός. Ο χρόνος που δεν είναι μόνο ωρολογιακός αλλά και συναισθηματικός.

* Είναι ένα παιχνίδι για δύο, με νικητές και ηττημένους;

Νομίζω ότι ο καθένας είναι και νικητής και ηττημένος. Είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμα κι όταν ο ένας από τους δύο έχει πεθάνει.

* Ποια σκηνή θα ξεχωρίζατε;

Είναι αρκετές οι στιγμές στην παράσταση που θα ξεχώριζα. Νομίζω η σκηνή που ο Ντα αρχίζει να χάνει την λογική του είναι από τις πιο τραγικές του έργου.

* Πόσο καθοριστικά υπήρξαν τα δικά σας παιδικά χρόνια για αυτό που είστε σήμερα;

Πολύ καθοριστικά όσο και στον καθένα.

* Πόσο σημαντική είναι για την τέχνη η μνήμη αλλά και η καταγωγή;

Η παιδική ηλικία σε καθορίζει. Είναι σίγουρο αυτό. Παλεύουμε πολλές φορές με φαντάσματα του παρελθόντος. Η συμφιλίωση με το παρελθόν είναι κάτι δύσκολο αλλά και αναγκαίο. Στην τέχνη μιλάμε προσωπικά. Εκ βαθέων. Άρα η μνήμη και η καταγωγή παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.

* Στην Αθήνα και στο Θέατρο Άνεσις σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε στον "Θείο Βάνια" του Τσέχωφ. Πώς είναι αυτή η συνάντηση;

Ο Τσέχωφ είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Είναι η τρίτη φορά που ασχολούμαι με έργο του και πάντα βγαίνω απίστευτα κερδισμένος τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Η συνάντηση με τον Βάνια έχει κάτι βαθιά προσωπικό και λυτρωτικό. Το κωμικοτραγικό στοιχείο του ήρωα είναι η κωμικοτραγική ύπαρξη όλων μας. Είναι η ίδια η ζωή που αρκετές φορές μας αντιμετωπίζει ως γελοία και ασήμαντα ανθρωπάκια.

* Πώς θα περιγράφατε αυτή τη συνάντηση και την εμπειρία;

Ψυχοθεραπευτική.

* Συνεχίζουν να σας γοητεύουν η θεατρική Αθήνα και η καλλιτεχνική Θεσσαλονίκη και τι θα ξεχωρίζατε στις δυο πόλεις;

Ομολογώ ότι αυτήν τη φορά εντυπωσιάστηκα από τη Θεσσαλονίκη. Παλιότερα τη θεωρούσα μία μίζερη επαρχιακή πόλη. Τώρα είδα μία πόλη ζωντανή με πολλά ενδιαφέροντα και εκπλήξεις. Σίγουρα είναι πιο ζωντανή από την Αθήνα. Η Αθήνα όμως είναι η πόλη μου. Την αγαπώ ακόμα και στην παρακμή της.

* Ποιο θα είναι το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα;

Βρίσκομαι σε συζητήσεις, αλλά ακόμα τίποτα δεν είναι ανακοινώσιμο.

* Ποια μεγάλη καλλιτεχνική αγάπη περιμένει να ανθήσει;

Οι αγάπες έρχονται και σε βρίσκουν εκεί που δεν το περιμένεις. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Μέρα γιορτής

Έπειτα από σχεδόν έξι μήνες αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που κρατούνταν στις φυλακές της Αδριανούπολης επειδή είχαν περάσει κατά λάθος λίγα μέτρα μέσα σε τουρκικό έδαφος. Για...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο