Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ντάνιελ Ντέι Λιούις: "Το σινεμά ήταν καταφύγιο, μου έσωσε τη ζωή"

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις χθες το μεσημέρι στην Αθήνα, στη συνέντευξη τύπου.

Βρέθηκε ξανά στην Αθήνα για να συναντήσει παλιούς, αγαπημένους φίλους, τους ανθρώπους της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών, και τα παιδιά στην «Πόρτα ανοιχτή», το πρότυπο κέντρο της Εταιρείας που εξυπηρετεί καθημερινά 240 παιδιά, νέους και ενήλικους με εγκεφαλική παράλυση. Ο κορυφαίος ηθοποιός Ντάνιελ Ντέι Λιούις έδωσε επίσης το παρών χθες βράδυ στη φιλανθρωπική πρεμιέρα της «Αόρατης κλωστής», της νέας ταινίας του σε σκηνοθεσία του Πολ Τόμας Αντερσον. Θα είναι και η τελευταία της καριέρας του, όπως ο ίδιος έχει ανακοινώσει εδώ και μήνες; Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο 60χρονος Ντάνιελ Ντέι Λιούις χθες το μεσημέρι στο ξενοδοχείο "King George", αυτό ήταν το ερώτημα που αισθάνονταν όλοι να πλανιέται στην αίθουσα: «Δεν ξέρω ακριβώς γιατί αποφάσισα να σταματήσω. Αλλά και να ήξερα, δεν θα το κοινοποιούσα, είναι κάτι πολύ προσωπικό. Ήδη έχω μιλήσει πάρα πολύ γι’ αυτό το θέμα. Είμαι σίγουρος ότι θα μου είναι πολύ δύσκολο να αποχωριστώ το σινεμά, γιατί, όταν ήμουν ακόμα παιδί, κατά κάποιο τρόπο μου έσωσε τη ζωή, ήταν καταφύγιο. Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός: Ημουν 12 ετών, εσώκλειστος σε σχολείο, ήμουν ένα αγρίμι τότε, ένα θηρίο. Ηταν για μένα μια αχτίδα φωτός, σε μια εποχή που όλα ήταν πολύ σκοτεινά".

Για την "Αόρατη κλωστή"

"Ο Αντερσον γράφει εξαιρετικά σενάρια, κάτι που είναι πολύ σπάνιο στον κινηματογράφο σήμερα. Αλλά για την ‘Αόρατη κλωστή’ ξεκινήσαμε ουσιαστικά χωρίς σενάριο, υπήρχαν μόνο μερικές σελίδες, η ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια νέα γυναίκα και έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα, που αρρωσταίνει... Θελήσαμε ο άντρας να είναι καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος παθιασμένος με τη δημιουργία, αλλά είναι πολύ δύσκολο αυτό να αποτυπωθεί κινηματογραφικά, για παράδειγμα είναι αδύνατο να ‘δείξεις’ το πώς γράφεται ένα βιβλίο. Τελικά τον κάναμε μόδιστρο, γιατί η τέχνη της μόδας είναι κάτι θαυμαστό και ταυτόχρονα δύσκολο..."

Στην ερώτηση αν υπάρχει "μέθοδος Ντάνιελ Ντέι Λιούις", θυμήθηκε το ξεκίνημά του στην υποκριτική: "Κατάλαβα από νωρίς ότι η μέθοδος Στανισλάφσκι μού ταίριαζε. Η δουλειά στο ‘εσωτερικό’ του χαρακτήρα. Αντίθετα, η βρετανική παράδοση, όπου ξεκινάς από τα εξωτερικά γνωρίσματα του ρόλου, δεν μου έλεγε κάτι. Πιστεύω ότι το πρωταρχικό για τον ηθοποιό είναι να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση, οδηγείς τον θεατή να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του χαρακτήρα. Εκεί κρύβεται η μαγεία...

Πού πάνε οι ήρωες που υποδύομαι όταν τελειώνουν τα γυρίσματα; Εξαιρετική ερώτηση. Υποθέτω ‘αποθηκεύονται’ κάπου μέσα μου. Κοιτάξτε, γνωρίζω ότι πολλοί με θεωρούν παλαβό. Παλαιότερα με ενοχλούσε, σήμερα πια όχι και τόσο... Ναι, κάποια στιγμή το γύρισμα τελειώνει, παίρνεις ένα εισιτήριο για να γυρίσεις στο σπίτι σου, αλλά ο ήρωας που έχεις ερμηνεύσει δεν μπορεί να εξαφανιστεί εντελώς.

Η χειρωνακτική εργασία με ηρεμεί, από τότε που ήμουν ένα ατίθασο παιδί. Θυμάμαι στο σχολείο την ημέρα που ήρθαν στην τάξη επιπλοποιοί, να μας δείξουν πώς φτιάχνουν ντουλάπες. Τους παρατηρούσα και θαύμασα την ηρεμία που είχαν. Αισθάνθηκα ότι αυτό θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Το είπα στον δάσκαλό μου και εκείνος μού απάντησε ότι αυτή η δουλειά δεν είναι για τον χαρακτήρα μου, πράγμα που με έκανε έξαλλο... Απαιτούσα εξηγήσεις, και κατά κάποιο τρόπο επιβεβαίωσα αυτό που έλεγε ο δάσκαλος. Τελικά η υποκριτική ήταν ο δικός μου δρόμος για να ελέγξω την οργή μου..."

Κ.Τ.

Δείτε όλα τα σχόλια