Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ρίτα Αντωνοπούλου: «Βουτάω μέσα σε κάθε τραγούδι που ερμηνεύω»

Στη σκηνή δεν υπάρχουν ούτε ανασφάλειες ούτε οτιδήποτε άλλο, είσαι αυτό που λες και κάνεις

Φωνή καθαρή και αδρή, η οποία μένει όχι μόνο στα αυτιά αλλά και στη μνήμη ήδη από την πρώτη φορά που θα την ακούσεις. Αντίστοιχα και η παρουσία της, που επιβάλλεται, και εντέλει κυριαρχεί στη σκηνή, σου εντυπώνεται από την πρώτη ζωντανή εμφάνισή της που θα παρακολουθήσεις. Η Ρίτα Αντωνοπούλου ξεκίνησε ως η επί πολλά χρόνια σχεδόν αποκλειστική ερμηνεύτρια του Θάνου Μικρούτσικου, γεγονός καθόλου ευκαταφρόνητο. Κατάφερε όμως να το υπερβεί και να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο, να γίνει η καλύτερη ίσως ερμηνεύτρια της νεότερης γενιάς στη χώρα μας, με πάρα πολλές εκλεκτές συνεργασίες και -παρά την πολύ μικρή προσωπική δισκογραφία της- περιζήτητη τόσο για μεγάλες καλοκαιρινές συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους όσο και για εμφανίσεις σε μικρότερες και πιο «ζεστές» χειμερινές σκηνές. Μετά την περσινή σεζόν, που, αν και γυναίκα, αντικατέστησε τον Χρήστο Θηβαίο δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στην πολύ επιτυχημένη μουσικοθεατρική παράσταση «9 και 5», η οποία περιόδευσε το καλοκαίρι με ανάλογη επιτυχία σε όλη την Ελλάδα, φέτος επιστρέφει στις προσωπικές εμφανίσεις της. Η αρχή θα γίνει με τη Σφίγγα, από αύριο και για τα τρία επόμενα Σάββατα, μέχρι και τις 11 Νοεμβρίου, με τη συνοδεία μόνο του πιάνου του Θοδωρή Οικονόμου. Μας μίλησε για αυτές τις όντως διαφορετικές από τη συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων συναυλίες αλλά και για πολλά άλλα.

* Ενώ έχεις συμπληρώσει πλέον αρκετά χρόνια διαδρομής, οι προσωπικοί δίσκοι σου είναι μόλις τέσσερις. Αυτό οφείλεται μόνο στην γενικευμένη κατάρρευση της δισκογραφίας ή υπάρχουν και άλλοι λόγοι;

Σίγουρα οφείλεται στην όλη κατάσταση κι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, υποθέτω πως θα ήμουν πιο ενεργή δισκογραφικά. Θυμάμαι ότι ακόμα και πριν δέκα χρόνια, όταν συζητούσαμε με τον Θάνο Μικρούτσικο για τη δισκογραφική δουλειά που μου πρότεινε τότε, το «Φωνή Και Ορχήστρα», μου είχε πει: «Αν ήμασταν δέκα - δεκαπέντε χρόνια πριν, δεν θα ήμασταν εδώ να συζητάμε, αλλά ήδη στο στούντιο». Εγώ προσωπικά, αλλά και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, νιώθω μια ματαιότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάς τη δημιουργική διαδικασία, αλλά όταν ξέρεις ότι μπροστά υπάρχουν τείχη, ε, όσο να πεις, δεν βοηθάει. Οπότε, όταν με ρωτάει κάποιος τώρα αν θα κάνω επόμενη δισκογραφική δουλειά, τον ρωτάω αν θα μου την πληρώσει...(γέλια)

* Αντίθετα, οι συμμετοχές σου σε δίσκους άλλων είναι πάρα πολλές και έχω την αίσθηση ότι αυξάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Ποια είναι τα κριτήριά σου για να δεχτείς ή να απορρίψεις την πρόταση να συμμετέχεις σε CD οποιουδήποτε/οποιασδήποτε άλλου/ης;

Παίζουν πολλά ρόλο. Το πιο ουσιαστικό είναι να με εκφράζει όσο περισσότερο γίνεται. Μπορεί όμως να είναι και η προσωπική σχέση και εκτίμηση στον άνθρωπο που μου το ζητάει.

* Η συνεργασία που καθόρισε τη μέχρι τώρα διαδρομή σου είναι φυσικά αυτή με τον Θάνο Μικρούτσικο. Ποιες άλλες θα ξεχώριζες και γιατί;

Θα πρέπει να αναφερθώ στον Σταμάτη Κραουνάκη. Το έχω πει αρκετές φορές και θα συνεχίσω να το λέω γιατί είναι αλήθεια. Για εμένα τα χρόνια δίπλα του ήταν μεγάλο σχολείο. Στη συνέχεια, είναι η συνεργασία μου με τον σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη, η οποία μου άνοιξε την πόρτα και σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις, που είναι κάτι το οποίο με αφορά πάρα πολύ. Αλλά για να μην αδικήσω κάποιον, πρέπει να σου πω ότι νιώθω πως παίρνω από τους πάντες. Ακόμα κι αν κάποια συνεργασία δεν πάει καλά για διάφορους λόγους, μαθαίνω... ή κρατάω αυτά που με προχωράνε. Αξιοσημείωτη ήταν σίγουρα, τέλος, και η συνεργασία μου με τον σκηνοθέτη Λευτέρη Γιοβανίδη, με τον οποίο κάναμε τον χειμώνα την παράσταση «Η Μήδεια του έρωτα» στο Gazarte.

* Αντίστοιχα, αν έπρεπε να ξεχωρίσεις πέντε τραγούδια με τα οποία έχεις συμμετάσχει σε δίσκους άλλων, είτε μόνη σου είτε σε ντουέτα, ποια θα ήταν και γιατί;

Θα ξεκινούσα με το «Βόλτα» του Σταμάτη Κραουνάκη από την ταινία «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησα για δίσκο. Το «Δεν γίνεται αλλιώς» που μου χάρισαν τα Κίτρινα Ποδήλατα και το οποίο έκτοτε δεν λείπει από κανένα πρόγραμμά μου. Είναι από τα τραγούδια που όταν το άκουσα ταυτόχρονα με άκουσα, να το ερμηνεύω και το αγαπώ ιδιαίτερα! Φυσικά, το ντουέτο μου με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στον τελευταίο δίσκο του σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου και μουσική Θέμη Καραμουρατίδη, ήταν εμπειρία να είμαι στο στούντιο και να τραγουδάω πάνω στη φωνή του Βασίλη. Μετά, το «Γκιώνης» από το βιβλίο «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου σε μουσική Μιχάλη Κουμπιού, ένα ξεχωριστό και συγκινητικό τραγούδι που όποιος το ακούει σίγουρα δεν το ξεχνά! Και τέλος το «Παλίρροια», σε στίχους Δημήτρη Λέντζου και μουσική Μανόλη Ανδρουλιδάκη, ένα υπέροχο τραγούδι που επίσης με ακολουθεί στις ζωντανές εμφανίσεις μου.

* Ποιο θεωρείς πως είναι το στοιχείο της προσωπικότητάς σου που έχει τη μεγαλύτερη σημασία και καθορίζει τις ερμηνείες σου; Κατά την άποψη μου είναι ότι, ανεξάρτητα από το είδος, ακόμα και από το περιεχόμενο του τραγουδιού, δεν ζητάς, αλλά απαιτείς, κάτι που είναι ακόμα πιο έκδηλο στη σκηνή. Συμφωνείς μ’ αυτό;

Εγώ θα έλεγα ότι «βουτάω». Έτσι το νιώθω, βουτάω στο τραγούδι και το ερμηνεύω... μέσα του.

* Ο δυναμισμός που χαρακτηρίζει πάντα τις ερμηνείες σου είναι στοιχείο του χαρακτήρα σου ή άμυνα και προστασία για μία ή και περισσότερες ανασφάλειες;

Πάνω στη σκηνή δεν υπάρχουν αυτά. Εκεί είμαι αυτό που βγαίνει σε σχέση με ό,τι ερμηνεύω. Θεωρώ πως δεν μπορώ να εκφράσω κάτι που δεν υπάρχει μέσα μου... άρα σίγουρα υπάρχει και ο δυναμισμός. Σαφώς δεν είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό μου, αλλά υπάρχει. Και στην πραγματικότητα, φυσικά, μπορεί να εκφραστεί ως άμυνα και προστασία, γιατί προφανώς υπάρχουν και οι ανασφάλειες... αλλά όχι πάνω στη σκηνή!

* Ο/η σπουδαίος/α ερμηνευτής/ια γεννιέται με το χάρισμα, γίνεται διαμέσου της παιδείας του ή πάντα είναι αμφότερα αυτά μαζί;

Το ταλέντο είναι σπουδαίο και συγκινητικό όταν υπάρχει, όμως πάντα κινείται και εκφράζεται μέσα στον κύκλο της γνώσης σου. Όσο μεγαλώνει ο κύκλος της γνώσης τόση μεγαλύτερη «επιφάνεια» βρίσκει το ταλέντο για να εκφραστεί.

* Ποιες ελληνικές ανδρικές και γυναικείες φωνές θαυμάζεις περισσότερο και σου «μιλούν» πιο πολύ, ανεξάρτητα από το αν σε έχουν επηρεάσει ή όχι;

Μεγάλωσα αγαπώντας τη Χαρούλα, την Ελένη Βιτάλη και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μετά γνώρισα τη φωνή τής Μαρίας Δημητριάδη και αργότερα ανακάλυψα τον Χρήστο Θηβαίο. Αυτές οι φωνές με έχουν συγκινήσει...

* Υπάρχει κάποιος/α Έλληνας συνθέτης/τρια με τον/την οποίο θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν έχει συμβεί ακόμα; Και αντίστοιχα, κάποιος/α ερμηνευτής/τρια που θα ήθελες να συμπράξεις μαζί του/της, αλλά δεν έχει ακόμα προκύψει;

Έχω μεγάλη αδυναμία και αγάπη στον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Τον εκτιμώ σαν τραγουδοποιό αλλά και ο τρόπος που τραγουδάει με αγγίζει. Θα ήθελα πολύ να βρεθούμε κάποτε στην ίδια σκηνή.

* Πού και με τι ρεπερτόριο, το οποίο θα είχες επιλέξει εξολοκλήρου η ίδια, θα έλεγες ότι θα ήταν η συναυλία των ονείρων σου; Και αφού αναφερόμαστε σε όνειρα, μπορείς να απαντήσεις μιλώντας με την ψυχή και όχι το μυαλό σου...

Προτιμώ να απαντήσει το μέλλον μου σε αυτήν την ερώτηση... Θα γίνει πάντως. Και για να γίνει, ξεκινώ από το παρόν, αυτό που θα παρουσιάσουμε στη Σφίγγα είμαι εγώ αυτή τη στιγμή.

* Έχεις βέβαια πραγματοποιήσει και άλλη φορά εμφανίσεις μόνο με τη συνοδεία ενός πιάνου, και μάλιστα πάρα πολλές και εξαιρετικά επιτυχημένες, μαζί με τον Θ. Μικρούτσικο. Τι σε κάνει να το επαναλαμβάνεις τώρα στη Σφίγγα και γιατί επέλεξες συγκεκριμένα τον συνθέτη Θοδωρή Οικονόμου και όχι έναν οποιονδήποτε άλλο και εξίσου καλό «επαγγελματία» πιανίστα;

Αγαπώ ιδιαίτερα το σχήμα πιάνο - φωνή. Δεν μπορείς να κρυφτείς σε αυτό, είσαι γυμνός. Η επιλογή του Θοδωρή ήταν για εμένα έμπνευση, το σκέφτηκα και τον πήρα τηλέφωνο χωρίς να αναρωτηθώ τίποτα άλλο. Μάλιστα, το έκανα από το καμαρίνι μου στη Θεσσαλονίκη σε μια στιγμή που δεν ήμουν στη σκηνή, κατά τη διάρκεια της παράστασης του «Ταξίδι στον Σταυρό του Νότου» τον Σεπτέμβριο. Ο Θοδωρής δεν είναι απλά ένας καλός πιανίστας, κάθεται μπροστά στο πιάνο και ξεκινάει μάχη. Παλεύει μαζί του, αλλά με αγάπη και εκτίμηση. Καταθέτει ψυχή. Αυτό χρειάζεται όταν είμαστε μόνο δύο πάνω στη σκηνή. Πρέπει και οι δυο να «καιγόμαστε», όπως έγραψα στο δελτίο Τύπου των συναυλιών αυτών και το εννοώ, αλλιώς δεν έχει νόημα. Ε, αυτό συμβαίνει και είναι μαγικό.

* Τι θα περιλαμβάνει το ρεπερτόριό σου αυτά τα τέσσερα Σάββατα;

Είναι η μόνη ερώτησή σου που δεν θα απαντήσω! Είναι αυτό που λένε «δεν περιγράφω άλλο»! (γέλια)

* Και τα σχέδιά σου μετά τη Σφίγγα, συναυλιακά αλλά ίσως και δισκογραφικά, αν υπάρχει κάτι και από αυτή την πλευρά;

Έχουμε και λέμε. Η παράσταση αυτή με τον Θοδωρή Οικονόμου θα ταξιδέψει και στην Ελλάδα και την Κύπρο, αρχικά μέχρι τον Ιανουάριο. Αμέσως μετά -και νομίζω πως πια μπορώ να το πω με ασφάλεια- θα παρουσιάσουμε στο Θέατρο Τζένη Καρέζη μια νέα μουσικοθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Έχοντας στις αποσκευές μας την εμπειρία από το καμπαρέ που παρουσιάσαμε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο το 2011, θα επιδιώξουμε να κάνουμε ακόμα ένα βήμα και να ετοιμάσουμε μια παράσταση που θα μιλήσει μέσα μας και μέσα σας. Δισκογραφικά υπάρχουν ήδη τρία τραγούδια που περιμένουν να κυκλοφορήσουν και μετά με χαρά θα συμπράξω στη νέα προσωπική δουλειά μου με τον Οδυσσέα Ιωάννου που θα γράψει τους στίχους και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που θα γράψει τη μουσική. Καλό, ε;

 

Ακόμα περισσότερο ίσως και από «καλό», εμείς θα λέγαμε πολύ ενδιαφέρον, στοιχείο που χαρακτηρίζει εξαρχής κάθε επιλογή της Ρίτας Αντωνοπούλου και φυσικά έχει πολύ μεγάλη σχέση με την όλο και πιο ώριμη και υψηλότερου ποιοτικού επιπέδου διαδρομή της...

 

Δείτε όλα τα σχόλια