Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Θυμός που σκοτώνει

«Στέκομαι συχνά στην άκρη του δρόμου και προσπαθώ να καταλάβω τις ζωές των άλλων από την έκφραση του προσώπου τους, από το πώς χειρονομούν, από τη νευρικότητα του βήματός τους» λέει σε κάποιο σημείο ο αφηγητής στη νουβέλα του Χρήστου Χρυσόπουλου «Η γη του θυμού», που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη, ενώ είχε προηγηθεί η γαλλική της έκδοση το 2015 από τις εκδόσεις La Contre Allée.

Η αφοσίωση στην παρατήρηση φαίνεται να είναι δεύτερη φύση και του ίδιου του συγγραφέα, ο οποίος -μανιώδης περιπατητής όπως είναι- μοιάζει να συλλέγει σχεδόν με ανατομική ακρίβεια λεπτομέρειες συμπεριφορών τις οποίες, κατόπιν, αποτυπώνει με μεγάλη μαεστρία στο χαρτί, ανασυνθέτοντας την πραγματικότητα, δίνοντάς της στοχαστικό βάθος και καθολικότητα.

Στα διαλογικά μέρη που δημιουργεί, οι λέξεις είναι σκληρές, ικανές άλλοτε να ξύνουν πληγές και άλλοτε να τις δημιουργούν οι ίδιες, λέξεις σαν γροθιές στο μαχαίρι, σαν σφαίρες στο κούτελο, σαν πέτρες που εκσφενδονίζονται με δύναμη βρίσκοντας πάντα τον στόχο με σκοπό να τον εξαφανίσουν. Φωνές δίχως όνομα, φωνές που καθορίζονται μόνο από το φύλο, την ηλικία ή την ιδιότητά τους, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά.

Ο θυμός και η οργή κατοικούν παντού, έχουν διαβρώσει ύπουλα και αμετάκλητα τα πάντα, δίνουν τον τόνο στην κίνηση, στην ίδια την ύπαρξη της μεγαλούπολης. «Τα πάντα έχουν μεταβληθεί σε όπλα: η σιωπή, ο θόρυβος, οι μυρωδιές, η απλή απόσταση ανάμεσά μας».

Ανάμεσα στους διαλόγους παρεμβάλλονται αφηγηματικά κομμάτια υποδειγματικής πυκνότητας και οικονομίας λόγου -στοιχείο κυρίαρχο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα της νουβέλας-, δουλεμένα έως την παραμικρή τους λεπτομέρεια, όπου ο αφηγητής, δίχως καμιά συγκίνηση και με ελεγχόμενο πάθος, περιγράφει τον κόσμο γύρω του με στοχαστική δεινότητα όσο και με μια βαθιά ακάματη μελαγχολία, που έχει πέσει σαν μαύρο σύννεφο πάνω στους κατοίκους της γης του θυμού.

Το μίσος κυριαρχεί παντού, καθορίζει τα πάντα. Μοιάζει ανίκητο. Και πάντα ο θυμός. Ένας θυμός που στρέφεται εναντίον του Άλλου, όποιος κι αν είναι αυτός, όπου κι αν κινείται. Είτε είναι ανήμπορος μετανάστης που το μόνο λάθος του είναι το χρώμα του δέρματός του, είτε είναι ο συνάδελφος στη δουλειά, είτε ο διαδηλωτής που στα μάτια του ματατζή είναι το κωλόπαιδο το οποίο θέλει να εξαφανίσει, είτε, στις ακόμη πιο προσωπικές σχέσεις, πρόκειται για γονείς και παιδιά ή για ζευγάρια.

Ζευγάρια που αλλάζουν σώματα, που γίνεται ο ένας η σάρκα του άλλου, που προσπαθεί ο ένας να κατανοήσει τον άλλο, αλλά που δεν μπορεί γιατί ο θυμός δεν τον αφήνει, ένας θυμός που στρέφεται εναντίον του εαυτού, αυτοκαταστροφικός, βίαιος, εκεί όπου συγχέονται τα όρια, όπου δεν ξεχωρίζει ο θύτης από το θύμα. «Ένας θυμός που σκοτώνει τον ίδιο τον οργιζόμενο» εν τέλει.

Η νουβέλα του Χρυσόπουλου είναι ένα επιβλητικό, ολοκληρωμένο, με απολύτως προσωπικό ύφος έργο, όπου όλα μοιάζουν χαμένα. Δεν υπάρχει διέξοδος, ούτε επιστροφή. Η πορεία του σύγχρονου ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένη. Τα πάντα οδηγούν σε ένα βύθισμα υπαρξιακής μοναξιάς. Ο συγγραφέας, με ακριβείς κινήσεις χειρουργού, εκσφενδονίζει τον αναγνώστη σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η διάψευση της ελπίδας. Σε έναν τέτοιο κόσμο καλείται να ζήσει ο σύγχρονος άνθρωπος.

info:

Χρήστος Χρυσόπουλος, «Η γη του θυμού»

Εκδ. Νεφέλη

64 σελ. Τιμή 8,80 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια