Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γιώργος Κοντραφούρης: O Τζίμι Χέντριξ του Hammond Organ

Γνωριστήκαμε πριν από άπειρα χρόνια -σαν χθες, δηλαδή- στον λόφο του Στρέφη. Στη διάρκεια μιας προ-φεστιβαλικής εκδήλωσης-συναυλίας του «Ρήγα Φεραίου» Εξαρχείων, χιλιάδες κόσμος είχε μαζευτεί εκεί για να χαρεί τη νύχτα και τη μουσική.

Του Ιλάν

Γνωριστήκαμε πριν από άπειρα χρόνια -σαν χθες, δηλαδή- στον λόφο του Στρέφη. Στη διάρκεια μιας προ-φεστιβαλικής εκδήλωσης-συναυλίας του «Ρήγα Φεραίου» Εξαρχείων, χιλιάδες κόσμος είχε μαζευτεί εκεί για να χαρεί τη νύχτα και τη μουσική. Ανάμεσα στους πολλούς μουσικούς της βραδιάς και λίγο πριν από τον Παύλο Σιδηρόπουλο με τους «Απροσάρμοστους», στη σκηνή ανέβηκε αυτός ο 16άρης, μόλις, μπασίστας των «Εναλλάξ», του ροκ τρίο του Νίκου Καλλίνη.

Και όταν τα φώτα άρχισαν να χαμηλώνουν και ο λόφος άρχισε να ξαλαφρώνει από το μέγα πλήθος κι ενώ εγώ τύλιγα το βαρύ καλώδιο ενός ηχείου, ακούω το πιάνο στο μισόφωτο να κελαηδάει. Σκύβω πάνω από τα πλήκτρα του και τον ρωτάω έκπληκτος: «Τι κάνεις εδώ, αγόρι μου;», «Ε, μαθαίνω κύριε» μου ψιθυρίζει ντροπαλά.

Είχαν περάσει λίγες μέρες όταν, στην άλλη άκρη της γραμμής, αγχωμένη άκουσα τη φωνή του πατριάρχη της ελληνικής τζαζ σκηνής, του σπουδαίου ντράμερ Γιώργου Τρανταλίδη. Ο πιανίστας του γκρουπ του τον είχε αφήσει την τελευταία στιγμή στα... κρύα του λουτρού, για μια ηχογράφηση με τον Νταλάρα. Και το Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Νεολαιών της Βαρκελώνης τους περίμενε σε μια βδομάδα, με καλά λεφτά και πολλές θερμές επαφές με την ευρωπαϊκή τζαζ σκηνή.

Διαθέσιμο τζαζ πιανίστα δεν ήξερα από την "πιάτσα". Και τότε θυμήθηκα τον άγνωστο πιτσιρικά του λόφου του Στρέφη. Δυο - τρεις μέρες μετά, νάτος πάλι στη γραμμή o Τρανταλίδης: «Ρε συ Ιλάν, τι 'ναι αυτό που μου 'κανες;». Τρόμαξα. Τι σου έκανα, ρε Γιώργο; «Γαμάει ο μικρός! Ήμασταν μαζί και παίζαμε μέχρι τις πέντε το πρωί. Τέλειος!». Έπειτα από αυτά, ο «Φούρης» απογειώθηκε με τα δικά του φτερά.

Πρώτη Σελίδα

Δεν έχανα ευκαιρία. Στον Λυκαβηττό με την Αρλέτα, στο Half Note ή στο Diva Jazz Club με τους «Page One». Συνιδρυτές τους, ο αγαπητός δάσκαλος των ρυθμών Σπύρος Παναγιωτόπουλος, ο τενορίστας της τζαζ Αντώνης Λαδόπουλος, το κοντραμπάσο του Στέλιου Λαδόπουλου, η κορυφαία τζαζ κιθάρα του αντρειωμένου στην τζαζ σκηνή της Βουδαπέστης Γιώτη Σαμαρά και, μαζί τους, κάποιες από τις πιο καλλίφωνες και γοητευτικές μαύρες ντίβες της jazz από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ανάμεσά τους, οι κυρίες Deborah Davis και Carla Cook.

Συχνά τα βράδια βρισκόμουν εκεί, φορτωμένος με βινύλια μετά την εκπομπή στον JazzFM. Καθόμουν στο πάλκο, δίπλα στα πεντάλ του πιάνου του «Φούρη» και δεν χόρταινα τη μουσική.

Ο μαραθωνοδρόμος των πλήκτρων

Είχαν περάσει κάποια χρόνια και ο «Φούρης», όπως τον λένε οι συνάδελφοι και οι μαθητές του, από ένας καλός μαθητής του αλησμόνητου Μάρκου Αλεξίου και απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου, είχε γίνει ένας περιζήτητος δάσκαλος της νέας γενιάς τζαζ μουσικών. Τον ακούω προβληματισμένο στο τηλέφωνο. Μου το λέει. «Να πας!» του απαντάω χωρίς δισταγμό. Λίγο καιρό μετά ο Γιώργος Κοντραφούρης βρισκόταν στην Ακαδημία Sibelius, στο Ελσίνκι. Και η Φινλανδία έγινε η δεύτερη πατρίδα του. Γνωριμίες και μαθητεία, ηχογραφήσεις και συμμετοχές σε... μαραθώνιους. Πραγματικούς!

Και τότε, ξαφνικά, ένας νέος δυνατός έρωτας αρχίζει για τον Γιώργο. Αφήνει πίσω του έστω και προσωρινά την ογκώδη παλιά αγαπημένη του -αυτήν με τα 88 μαυρόασπρα «δόντια» και τη μακριά ουρά- για μια πιο λυγερή ξενόφερτη «γυρίστρα».

Το Hammond Organ τον κατέκτησε. Και αυτός έγινε ο... «Τζίμι Χέντριξ του χάμοντ όργανου», όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτήρισε ο Χρήστος ένα βράδυ που, δίπλα στον μάγο-ντράμερ Ralph Peterson και το σαξόφωνο του Δημήτρη Βασιλάκη, μας έπαιρνε τα μυαλά!



O Γιώργος Κοντραφούρης με το Baby Trio

Baby Trio

Και μετά, μπήκε στην παραγωγή: Το «κρυφό σχολειό» του, το Baby Trio που φέτος βρίσκεται στην 7η ή 8η «φάση» του, δεν θυμάμαι πια, έγινε σημείο εκκίνησης για πολλούς νέους μουσικούς της τζαζ. Υπήρχε όμως ένας όρος απαράβατος: Έπρεπε να φύγουν απ’ αυτό (νιώθοντας «γέροι» πια!) μόλις θα έφταναν τα είκοσι πέντε. Και φτου κι απ' την αρχή, για το επόμενο Baby Trio!

Το Baby Trio δημιουργήθηκε το 2008 με σκοπό να εκφράσει την αφέλεια, τον εφηβικό ενθουσιασμό, ότι κάνει εντύπωση σε έναν νέο μουσικό όταν αρχίζει να παίζει σε ένα συγκρότημα με τους φίλους του, σαν ένα σχολείο για νέους μουσικούς.

Ο Κοντραφούρης παίζει hammond, ενώ τη σύνθεση του τρίο συμπληρώνουν κάθε φορά ένας κιθαρίστας και ένας ντράμερ που, μόλις συμπληρώσουν τα είκοσι πέντε, αποχωρούν δίνοντας τη θέση τους σε νέα μέλη.

Μέχρι σήμερα ο Γιώργος Κοντραφούρης έχει συνεργαστεί με πλήθος σπουδαίων μουσικών της ελληνικής και της διεθνούς τζαζ σκηνής: Mark Johnson, Arild Andersen, Marcus Stockhausen, Louisiana Red, Andy Sheppard, Ralph Peterson Jr., Bob Brozman, Carla Cook, Alvester Garnett, David Liebman, Houston Pearson, Eric Alexander, Lou Donaldson, Deborah Davis, Benny Golson, Tim Hagans, Carmen Lundy και με τη Sheila Jordan ανάμεσά τους.

Αυτός ο μαραθωνοδρόμος μουσικός, που έχει «τρέξει» άπειρα χιλιόμετρα με τα δάχτυλά του πάνω στα πλήκτρα του κλασικού πιάνου και του Hammond organ, που έχει συνεργαστεί με άπειρους μουσικούς απ' όλο τον κόσμο, που μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα σε Ελλάδα και Φινλανδία, που διδάσκει στο τμήμα τζαζ σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστημίου και μαζί με τον Δήμο Δημητριάδη και λίγους άλλους δασκάλους είναι η ψυχή του, γεννήθηκε στις 3 του Σεπτέμβρη του 1967 στα Ταμπούρια του Πειραιά.

Είναι ο αγαπημένος όλων «παραμυθάς», ο ανεξάντλητος Γιώργος Κοντραφούρης που υποδέχομαι σήμερα με χαρά στις σελίδες της “Αυγής της Κυριακής”.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Μην μιλάτε. Χειροκροτήστε

Τις μέρες της πανδημίας τα κανάλια αναζητούν εναγωνίως Έλληνες γιατρούς που να εργάζονται σε νοσοκομεία του εξωτερικού και τους βγάζουν στα δελτία ειδήσεων για να περιγράψουν τις εμπειρίες τους.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο