Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Νίκος Τουλιάτος - Ο άρχοντας των κρουστών...

φωτο: Βαγγέλης Ρασσιάς

Νίκος Τουλιάτος, ο πολίτης, ο άνθρωπος, ο δημιουργός - Για τον Νίκο, η τέχνη και ο πολιτισμός είναι θέμα επικοινωνίας, συνύπαρξης, επαφής, ανταλλαγής, μετακινήσεων λαών και ανθρώπων. Παντού υπάρχει έδαφος για νέες συνεργασίες -ή παλιές που δεν έγιναν ακόμα- σε όλες τις μορφές της τέχνης, όχι μόνο στη μουσική

Του Ιλάν Σολομόν

Συναυλίες, θέατρο, σεμινάρια, διδασκαλία κρουστών, σκηνοθεσία, μουσική επένδυση παραστάσεων, κοινωνική δράση. Αν έπρεπε να διαλέξει ένα από αυτά, ποιο θα ήταν; Γι' αυτά και πολλά άλλα συζητήσαμε πρόσφατα στο ραδιόφωνο με τον Έλληνα «άρχοντα των κρουστών» (άλλοι το 'παν αυτό). Κι εγώ διάλεξα μια μαύρη μέρα, σημαδιακή σαν αυτή, για να τον «εκθέσω» δημόσια, στην "Αυγή"!

Ένα από τα θέματα της κουβέντας μας ήταν το έργο «Έρωτος Ύβρις» που παίχτηκε πρόσφατα για πέντε κατάμεστες Δευτέρες στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία δική του, ενώ η επιλογή κειμένων και η μετάφραση έγινε από την Άννα Μωραΐτου.

Ένα έργο στο οποίο πέντε πρόσωπα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας απολογούνται για τις πράξεις τους σε ένα συμπόσιο στον Άδη που τελείται εν είδει δικαστηρίου και επαναλαμβάνεται αέναα, σαν ένας τέλειος κύκλος.

Με τον Μικρούτσικο και τους ''Iskra''

Από μικρός χτυπούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Από τα 14 του με ένα σετ ντραμς έπαιξε σε ροκ συγκροτήματα, σκυλάδικα και καμπαρέ. Το 1973 βρέθηκε δίπλα στον Θάνο Μικρούτσικο κι αυτό άλλαξε τη ζωή του. Ο Νίκος υπήρξε συνιδρυτής του ιστορικού για την ντόπια τζαζ σκηνή fusion συνόλου των ''Iskra'' μαζί με τους David Lynch, Γιώργο Φακανά και Τάκη Φαραζή. Από τότε και μέχρι σήμερα, η τέχνη του λειτουργεί σαν αντίδοτο στους δύσκολους καιρούς.

Οι πολλοί τον γνώρισαν να παίζει και να συντονίζει εκατοντάδες κρουστά στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το 2004. Άλλοι σε ένα τζαζ κλαμπ σαν το Café Palette, το Half Note, το «Αθηνά», το The Zoo και σε πολλούς άλλους χώρους συναυλιών, σχολεία, φεστιβάλ ή πλατείες σε όλη την Ελλάδα, ενώ οι νεότεροι ακόλουθοί του, στις παραστάσεις του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Μούτσος από ανάγκη στα καράβια, μετανάστης μετά στον Καναδά, δύο χρόνια στον στρατό, ανέκοψαν την πορεία των σπουδών του στα συμφωνικά κρουστά. Ο Νίκος λοιπόν έμεινε αυτοδίδακτος με ...«ολίγην» από σπουδές! Έχει συνεργαστεί με όλους, κυριολεκτικά. Κέρδισε εμπειρία ηχητική, μουσική, ρυθμική, χρώματα, μυρωδιές, γεύσεις και βούτηξε μέσα τους με κίνδυνο ή να πνιγεί ή να δημιουργήσει καινούργιες. Η άγνοια του κινδύνου, η παρορμητικότητά του, η τρέλα αλλά και η τύχη του, συνθέτουν τα υλικά των δικών του συνταγών. Του τρόπου που προσεγγίζει τον ρυθμό, ψάχνοντας για καινούργια ηχοχρώματα.

Ο Νίκος Τουλιάτος προτείνει στους μαθητές του να ακολουθούν τα όνειρά τους, την καρδιά τους. Να μην ζουν με τα «πρέπει» αλλά με τα «θέλω» τους. Να είναι ερωτευμένοι με ό,τι κάνουν για να αφήσουν πίσω τους «όμορφα παιδιά». Να αφήσουν πίσω τη λογική που λέει «ένα χαρτί, ότι να 'ναι, για να εξασφαλίσω δουλειά» (αλλά όχι ζωή) και να δούνε το μέλλον, τον ορίζοντα, με τρέλα, όραμα, με ρίσκο.

Ο Νίκος έχει ζήσει πολλά. Κάποτε οι φίλοι του τον παρότρυναν να γράψει για όλα αυτά και ξαφνικά βρέθηκε με ένα βιβλίο αυτοβιογραφικού χαρακτήρα στα χέρια, γεμάτο από τις σκέψεις και τις εμπειρίες της πολυκύμαντης ζωής του. Πολλά ξέχασε να τα γράψει. Έτσι όμως προέκυψε το «Μ’ ένα κύμβαλο αλαλάζον» για τις εκδόσεις «Δρόμων».

Μια ζωή «Ηχόδραση»

Σχέδια για το μέλλον δεν κάνει. Δεν προγραμματίζει. Δεν αγχώνεται. Κάθε μέρα που ξημερώνει είναι για τον Νίκο μια καινούργια αρχή. «Θα χτυπήσει το τηλέφωνο και κάτι θα γίνει. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει» λέει. Δεν έχει ματαιοδοξίες και άλλες τέτοιου είδους ανοησίες. Το μυαλό του είναι γεμάτο φρέσκες ιδέες για νέες δημιουργίες και συνεργασίες που θα προσπαθεί να τις υλοποιήσει καθημερινά μέχρι να φύγει.

Για τον Νίκο, η τέχνη και ο πολιτισμός είναι θέμα επικοινωνίας, συνύπαρξης, επαφής, ανταλλαγής, μετακινήσεων λαών και ανθρώπων. Παντού υπάρχει έδαφος για νέες συνεργασίες -ή παλιές που δεν έγιναν ακόμα- σε όλες τις μορφές της τέχνης, όχι μόνο στη μουσική. Έχουν υπάρξει στιγμές στην πορεία του που ο Νίκος έχει νιώσει ότι όσες θυσίες έχει κάνει, άξιζαν τον κόπο. Επαινετικές κριτικές για τη δουλειά του, μοναδικές συνεργασίες με ανθρώπους που πάντα εκτιμούσε για την καλλιτεχνική και την προσωπική τους στάση, μουσικούς, συνθέτες, τραγουδιστές, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, εικαστικούς, χορευτές. Στιγμές που αποδεικνύουν ότι αν κάποιος θέλει κάτι πολύ, θα το πετύχει.

Ο παιδικός του έρωτας

Η καθημερινότητα, η κοινωνική πραγματικότητα όπως τη βιώνει ο ίδιος, είναι πηγή της έμπνευσής του, αυτό που τον κάνει να γράφει μουσική, κείμενα, να σκηνοθετεί, να παίζει. Γιατί δεν υπάρχει έμπνευση έξω από την πραγματική ζωή. Γιατί «η τέχνη δεν καθρεφτίζει την πραγματικότητα αλλά τη μεγεθύνει».

«Όταν ήμουν μικρός, είχα έναν παιδικό έρωτα, το θέατρο. Όμως παντρεύτηκα τη μουσική, της αφιερώθηκα, την αγάπησα, την έψαξα, άνοιξα δρόμους, έσκαψα σε άγονο έδαφος με τα κρουστά, πειραματίστηκα και, μετά από πενήντα χρόνια που έπαιξα σαν μουσικός με την πλειονότητα των Ελλήνων καλλιτεχνών, όχι μόνο μουσικούς αλλά και ηθοποιούς, σκηνοθέτες, λογοτέχνες, ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες και βέβαια τραγουδιστές και χορευτές, συνάντησα ξανά τον παιδικό μου έρωτα και είπα να μείνω μαζί του πια. Έτσι αφιερώθηκα στο θέατρο. Παίζω, σκηνοθετώ, σπουδάζω και ταυτόχρονα διδάσκω» έλεγε πρόσφατα στον συνάδελφο Θάνο Μαντζάνα.

Όλη η πορεία του είναι μια Ηχόδραση. Μια ζωή γεμάτη με συνεχή δράση ήχων. Ο Τουλιάτος δεν μπορεί να βολευτεί με κάτι που ήδη ξέρει. Του αρέσει να ψάχνει νέα πράγματα. Τώρα έχει μια θεατρική ομάδα, τους «Ηχοποιούς», που δίνουν το καλλιτεχνικό στίγμα αυτών που ποιούν τον ήχο: με τον λόγο, την κίνηση του σώματος, το μουσικό παίξιμο και όλα τα άλλα.

Ο Νίκος Τουλιάτος δηλώνει ενημερωμένος, αισιόδοξος για το μέλλον και πάντα παρών σε ό,τι μπορεί να κινήσει την Ιστορία προς τα εμπρός.

 

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια