Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σκηνές ενός αόρατου πολέμου

Οι σκηνές είναι τρομακτικές. Τις βιώνουμε καθημερινά. Άδειες πλατείες και δρόμοι που θυμίζουν τις μη πραγματικές, μεταφυσικές νεοκλασικές με τις πολλαπλές προοπτικές συνθέσεις των ελεύθερων χώρων του Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Όπου οι άνθρωποι προβάλλονται ως σκιές του εαυτού τους.

Ο γενέθλιος τόπος ως σήμα κατατεθέν

Ο γενέθλιος τόπος καθορίζει τις εικόνες που μας συγκροτούν. Που αναδύονται άθελά μας από το ασυνείδητο και κατατίθενται, μερικές φορές, ηθελημένα στο συνειδητό ως σήματα που οριοθετούν το διάβα μας στη ζωή. Γιατί έτσι μόνο μπορούμε να (ανα)συνθέσουμε την προσωπική και τη συλλογική ιστορία μας, να χτίσουμε το παρόν μας μέσα από το παρελθόν.

Τα άνθη του κακού σήμερα

«Τα άνθη του κακού» ήταν η πέτρα του σκανδάλου. Που έριξε ο ποιητής Σαρλ Μπωντλαίρ στα μέσα του 19ου αιώνα στη νεοσύστατη κοινωνία των κυρίαρχων της Γαλλικής Επανάστασης, νεόπλουτων αστών....

Μιλώντας για την καθημερινή βία

Η βία είναι πλέον στοιχείο καθημερινό. Ασκείται απρόκλητα και απροκάλυπτα από τους ένοπλους και ένστολους εκπροσώπους της νόμιμης τάξης που παρα-βιάζουν το οποιοδήποτε νόμιμο δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαδηλώνει την αντίθεσή του σε κυβερνητικά μέτρα και μεθοδεύσεις

Βαδίζοντας πάνω στα ίχνη των μορφών και της ύλης

Βαδίζουμε πάνω στα ίχνη. Που άφησαν αυτοί που πορεύτηκαν πριν από μας στη ζωή και στην τέχνη. Τα ακολουθούμε πιστά ή παρεκκλίνουμε, τα αναμορφώνουμε και τα διαμορφώνουμε προσπαθώντας να γράψουμε τη δική μας προσωπική πορεία, να αφήσουμε στο διάβασμά της το δικό μας ίχνος.

Η χημεία που ενώνει

Οι «εκλεκτικές συγγένειες» ένωναν το διαφορετικό στο κορυφαίο, ομώνυμο μυθιστόρημα του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα Γιόχαν - Βόλφγκανγκ Φον Γκαίτε που έγραψε στην ώριμη φάση της δημιουργίας του....

Έργα στον δημόσιο χώρο

Ο δημόσιος χώρος απαξιώνεται. Καθημερινά όλο και πιο έντονα. Δεν μιλώ μόνο για τα σπασμένα ή στραβά κολλημένα πλακίδια σε όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές της Αθήνας, ακόμα και στο περίοπτο...


Ραδιόφωνο