Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Οι μπαγλαμάδες

Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να αποκομίσει...

Εσείς κι εμείς

Υπάρχουν άπειροι τρόποι ένταξης σ' έναν πολιτικό σχηματισμό, εν προκειμένω στον πολιτικό σχηματισμό που στα καθ' ημάς γεγονότα ονομάζεται Αριστερά (με όλη την ιστορική ποικιλομορφία των κομματικών της περιπτώσεων) και η οποία στο πλαίσιο της τραγικά ιδιόμορφης εμφυλιακής και κυρίως μετεμφυλιακής...

Πατρίδα

Αυτή η αγελαία συνθήκη που βλέπουμε καθημερινά μπροστά στα μάτια μας ονομάζεται δημοκρατία; Αυτός ο ακατάσχετος τρόμος και η ακατάσχετη αθλιότητα που διαχέεται κρουνηδόν στο σώμα μιας καθημαγμένης κοινωνίας ονομάζεται κράτος, δηλαδή συντεταγμένη έκφραση θέλησης της κοινωνίας (εδώ γελάνε)...

Περί συνείδησης

Είναι περίεργο πράγμα ο εαυτός. Γύρω σου να βουίζει η συστημική κλοπή. Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων κλεμμένα λεφτά της ζωής σου. Δισεκατομμύρια, σου λέει. Γύρω σου ένα ολόκληρο σκυλολόι νάνων που κορυβαντιούν προσπαθώντας με τον θόρυβο να αποκρύψουν το πραγματικό τους ύψος.

Αισχρή παρέλαση

Το πρωί της περασμένης Τετάρτης, ημέρα αναλήψεως της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τι πρωί, μέχρι το μεσημέρι και αρκετά μετά το μεσημέρι, σε ολόκληρο το κέντρο της Πρωτεύουσας Πόλεως της Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας, μύριζε «ο αέρας παντού γενετήσια αστυνομική οσμή», όπως θα έγραφε..

Χωρίς αυτούς

Να φύγουν! Να μην τους βρει στην κυβερνητική εξουσία η Πρωτοχρονιά του 2015. Να τους ρημάξουμε στην ήττα μέσα στο 2014. Δεν πρόκειται για ευχή. Πρόκειται για αδήριτη ανάγκη. Όσο κι αν έχουμε συνηθίσει στις φράσεις κλισέ, θα πρέπει να το επαναλάβουμε: δεν πάει άλλο.

Χρόνος και υποσχέσεις

Τελευταίο κείμενο αυτής της χρονιάς και, θες δεν θες, σε πιάνει αυτή η μάταιη ανάγκη των απολογισμών για όσα έγιναν, για όσα θα μπορούσαν να γίνουν και δεν έγιναν, αλλά και η ανάγκη των υποσχέσεων «εις εαυτόν», μπροστά στον βόμβο της νέας χρονιάς. Ανθρώπινα πράγματα. Αρκεί να τα ζει κανείς...

Σημειωματάριο Προμηθειών 2013

Το να προσπαθείς να μιλήσεις για τα βιβλία της χρονιάς που πέρασε σε μια εφημερίδα είναι μια εργασία επώδυνη, αφού ο χώρος που έχεις στη διάθεσή σου, ποτέ δεν είναι αρκετός. Άλλωστε, όσο χώρο κι αν σου διέθεταν, πάλι δεν θα έφτανε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν χωρίς πολλά - πολλά...

Πώς είναι δυνατόν;

Είναι βέβαιο ότι στο τέλος, με την αδηφαγία των πάντων που τους παραδέρνει, θα καταπιούν τον εαυτό τους και θα εξαφανιστούν. Είναι τέτοιο το απίστευτο βάρος της αδικίας που προκαλούν ώστε να το σηκώσει η ελαφρά συνείδησή τους. Θα καταποντιστούν ακριβώς επειδή κοιμούνται ήσυχα με ελαφρά συνείδηση.

Ο εχθρός του ποιητή

Θα ήθελα ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι το κείμενο που ακολουθεί δεν με κάνει ευτυχή, πολύ περισσότερο επειδή αφορά και πρόσωπα αγαπημένα, που σημάδεψαν ή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου. Το κείμενο αφορά δύο βιβλία. Το ένα θρυλικό, το άλλο αφόρητα ασήμαντο.

Οι δύο κόσμοι

Ίσως το ποιητικότερο, με την έννοια της απόλυτης ακρίβειας, και γι’ αυτό το πιο πολιτικό σύνθημα των ημερών, το είδα στην αφίσα που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό για την «Παγκόσμια Ημέρα Δράσης...

Πολιτική πτωχεία

Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι, για να συμβεί η καταστροφή που ζούμε, ο καθένας πια στο ίδιο του το κορμί, στο ίδιο του το μυαλό και στην ίδια του την ψυχή, έχει προϋποτεθεί η κατασπατάληση όλου του πολιτικού κεφαλαίου της ταξικής ευθύνης

Ψυχή βαθιά

Η χαριστική βολή στην ΕΡΤ δόθηκε. Διά χειρός Σαμαρά, Βενιζέλου και της υπόλοιπης συμμορίας που λυμαίνεται αυτή τη στιγμή την Ελληνική Δημοκρατία. Από τα χαράματα της Πέμπτης, η φωνή της ΕΡΤ σίγησε με...

Με χειροπέδες

Πρέπει να φύγουν. Αυτά τα κτήνη πρέπει να φύγουν. Όχι από το κτήριο της ΕΡΤ, αλλά από τον χώρο της δημοκρατίας. Δεν ανήκουν σε αυτό τον χώρο. Η παρουσία τους μολύνει τη δημοκρατία. Και την καταργεί. Κι ας μη γελιόμαστε: Στο κτήριο της ΕΡΤ δεν μπήκανε απλώς τα ΜΑΤ.