Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αντί Στεφάνου

Θέλω να το γράψω για να μείνει. Δεν το γράφω για μένα ούτε καν για κείνον, αφού σε τίποτα δεν θα τον ωφελήσει τώρα πια. Το γράφω για όλους εμάς που ζούμε καθημερινά μια ιδιότυπη ρώσικη ρουλέτα, όπου άλλοι βάζουν τη σφαίρα και τραβούν τη σκανδάλη στον δικό μας κρόταφο, στη δική μας ζωή.

Νεκρές ψυχές

Κυριακή βράδυ, δελτίο ειδήσεων. Ενα βομβαρδισμένο κτήριο στη Συρία, διασώστες που σκάβουν με τα χέρια και ανασύρουν ζωντανό ένα μικρούλι. Ένα τόσο δα παιδάκι. Και ξεσπούν σε ιαχές θριάμβου και γέλια και χειροκροτήματα, οι σκληροτράχηλοι άντρες. Γιατί σώσανε ένα παιδάκι, αυτό, το ένα παιδάκι...

Ένα "λάικ" για τον Σαΐντ;

Η νέα δημοσιότητα, αυτή του Διαδικτύου, ακολουθεί την παράδοση της τηλεόρασης και τα μηδενικά τα κάνει νούμερα, ενώ σπανίως αληθινοί άνθρωποι και αυθεντικές ιστορίες απολαμβάνουν την προσοχή των συνδαιτυμόνων της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Αν δε πρόκειται για πρόσωπα και ιστορίες...

Γιάννη, έχω καθυστέρηση! (και είσαι ο μπαμπάς!)

Δεν μπορεί κανείς να πει τα πράγματα με το όνομά τους σ' αυτή τη χώρα και πέφτετε να τον φάτε. Είστε σαφώς κακομαθημένοι. Και στερημένοι, θα προσέθετα, από την αρετή της αυτοκριτικής και της αντοχής στην κριτική.

Η δύσκολη ευτυχία

Αγαπητέ Αγιε Βασίλη, τώρα που επιτέλους πείστηκα ότι υπάρχεις, αφού κατέγραψαν το έλκηθρό σου στον ουρανό οι θερμικές κάμερες βρετανικού ελικοπτέρου, είναι πολύ αργά για να ζητήσω παιχνίδια και όχι επειδή έχω προ πολλού μεγαλώσει.

Τα ωραία και δύσκολα εύγε

Πριν λίγες μέρες, ένας συμπαθής κύριος, ήρθε στο Κόκκινο και μου έφερε την πρώτη ποιητική του συλλογή, που έγραψε τώρα, συνταξιούχος πια. Ιδίοις εξόδοις, προφανώς, τυπωμένη σ' έναν άγνωστο σε μένα εκδοτικό, με τη φιλοδοξία και τη λαχτάρα να δει την ψυχούλα του ή το ψώνιο του, όπως θέλετε πείτε το..

Δραγασάκη, σε παντρεύομαι!

“Μας ερωτεύονται, αλλά δεν μας παντρεύονται”, έλεγε συχνά ο Χαρίλαος Φλωράκης για τη σχέση της Αριστεράς με τους πολίτες. Εξωσυζυγική μονίμως η σχέση, μέσα στη γοητεία αλλά και στην ανασφάλεια. Συναρπαστική η περιπέτεια, αλλά για στεφάνι, για μονιμότητα...

Το τρένο της μεγάλης φυγής

Πρώτη είδηση στα βραδινά δελτία της Κυριακής ο εκτροχιασμός τρένου έξω απ' τη Νέα Υόρκη, με τέσσερις νεκρούς. Εκτενέστατο ρεπορτάζ, εικόνες, πλάνα, μαρτυρίες επιβατών, δηλώσεις αρμοδίων, καυτά ερωτήματα: βλάβη ή έτρεχε πολύ ο οδηγός;

Ιδού η Ρόδος

Στη Ρόδο της καλύτερης τουριστικής σεζόν όλων των εποχών τέσσερις άνθρωποι χάθηκαν από μια νεροποντή. Στη Ρόδο των πανηγυρισμών για την πρωτοφανή φετινή αύξηση του τουρισμού μια δυνατή καταιγίδα κόστισε τέσσερις ανθρώπινες ζωές.

Σαράντα χρόνια, πάνω-κάτω

Σαράντα χρόνια τώρα, πάνω - κάτω, περπατάω, πάνω - κάτω, πάνω -κάτω, την ίδια διαδρομή, πάνω - κάτω. Άλλοτε πιο γρήγορα, νευρικά, θυμωμένα, άλλοτε πιο αργά, σκεπτικά, κουρασμένα, πάνω - κάτω. Πολυτεχνείο - πρεσβεία. Με τα πάνω και τα κάτω.

Cojones

Ακόμα και η έκφραση “φοράει παντελόνια” είναι αντιδραστικό στερεότυπο. Κι αυτό που λέω πολύ συχνά στο μικρόφωνο, για κάποια γυναίκα, ότι έχει cojones, στερεότυπο κι αυτό. Απ' τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη αιώνων (μακρινών και θεοσκότεινων) ότι “ο άντρας είναι άντρας”, επιφορτισμένος με τα δύσκολα

"Don’t speak!"

Μπαμ ηκούσθη στον αέρα κι όλα τ' άλλα πήγαν πέρα. Και μαζί και δυο νέοι άνθρωποι, μαυροντυμένοι και αφοσιωμένοι στους κήρυκες της διά της βίας εκκαθάρισης του τόπου από κάθε σκούρο λεκέ. Θύματα πολλαπλώς, αυτά τα δύο παιδιά, σε μια ρουλέτα που έχει μόνο χαμένους.

Καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία

Μη χάνω χρόνο: Ναι, η ιστορία είναι τουλάχιστον περίεργη και πιθανότατα τραγική. Ναι, μπορεί το ξανθόμαλλο κοριτσάκι να απήχθη από τους φυσικούς γονείς του και ναι, πιθανόν να βρισκόμαστε μπροστά σε κύκλωμα εμπορίας και εκμετάλλευσης παιδιών.

Σε φτύνω, άρα κολλάς

“Οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα. Όσο τις φτύνεις, τόσο κολλάνε”. Ο πατέρας αυτού του αποφθέγματος και όλης της παρόμοιας φιλοσοφίας του κώλου (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς), του πουλ-μουρ και της τζάμπα μαγκιάς...

This is the place, gentlemen!

Μια θάλασσα λουλούδια, σκέπαζε ακατάπαυστα τον Γιώργο Μαζωνάκη, οι σαμπάνιες έσκαγαν σαν βαρελότα, οι καπνοί απ' τα πούρα κάνανε τη νύχτα συννεφιασμένη, οι Τζάγκουαρ, τα κάμπριο και οι τζιπούρες συνωστίζονταν απέξω απ' το τεράστιο “Thalassa stage” της Γλυφάδας.

Εν αναμονή την παραμονή

Κι ὅμως πρέπει νὰ λογαριάσουμε πῶς προχωροῦμε. Νὰ αἰσθάνεσαι δὲ φτάνει μήτε νὰ σκέπτεσαι μήτε νὰ κινεῖσαι μήτε νὰ κινδυνεύει τὸ σῶμα σου στὴν παλιὰ πολεμίστρα, ὅταν τὸ λάδι ζεματιστὸ καὶ τὸ λιωμένο μολύβι αὐλακώνουνε τὰ τειχιά