Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το αλλόκοτο και η πραγματικότητα

O Στάθης Ιντζές με τη Μήνα βρίσκεται στην πιο καλή του στιγμή, καθώς μας παραδίδει μια σειρά από εξαιρετικά, μικρά σε μέγεθος, κείμενα, με έντονο το στοιχείο του φανταστικού, που έρχεται να μας θυμίσει τη μαγεία και τη δύναμη του διηγήματος

Καθεστώς πλήρους ελευθερίας

Η Ναταλία Γκίνζμπουργκ, εξέχουσα μορφή των ιταλικών γραμμάτων, με σπουδαίο πεζογραφικό και δοκιμιακό έργο στο ενεργητικό της, γράφει το «Οικογενειακό λεξικό» -το οποίο κυκλοφόρησε το 1963 και τιμήθηκε με το βραβείο Strega

Πάντα ξένος

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Μιχάλης Μαλανδράκης, με γρήγορη, στακάτη γλώσσα, σκληρό ρεαλισμό και κινηματογραφικούς ρυθμούς, γράφει τη νουβέλα “Patriot” για τον συνομήλικό του εικοσιτριάχρονο Αγκίμ, ο...

Τα καλά βιβλία πάντα βρίσκουν το δρόμο τους...

Τι κυκλοφόρησε μέσα στο 2019 - Στην ξενόγλωσση πεζογραφία είχαμε μια πολύ πλούσια βιβλιοπαραγωγή μέσα στο 2019, με υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Φυσικά, είναι δύσκολο να καλύψουμε όλο το φάσμα αυτής της παραγωγής και ειδικά τώρα, αφού κατά την εορταστική περίοδο κυκλοφορούν τα περισσότερα βιβλία.

Λέξεις καρφιά

Το σίγουρο είναι ότι ο Χρήστος Χρυσόπουλος ξέρει να δημιουργεί αλλόκοτες καταστάσεις. Να μετατρέπει το ανοίκειο σε οικείο. Να δημιουργεί ήρωες, που όλοι, ένας προς έναν, έχουν υπαρξιακό βάθος,...

Το άπειρο του πατέρα

«Σκεφτόμασταν το άπειρο των άστρων και στο άπειρο του πατέρα δεν δώσαμε ποτέ σημασία» λέει ο Μίλαν Κούντερα στο «Βιβλίο του γέλιου και της λήθης». Στο «Είμαι όσα έχω ξεχάσει», ο Ηλίας Μαγκλίνης πασχίζει να κατανοήσει το «άπειρο» του δικού του πατέρα, γράφοντας ένα συγκλονιστικό βιβλίο μαρτυρίας,

Τα σπλάχνα του φασισμού

Καθώς διάβαζα «Τα σπλάχνα», έχοντας πολύ έντονα στο μυαλό μου τον απόηχο του προηγούμενου βιβλίου του Νίκου Ξένιου, της νουβέλας «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία», άρχισα να...

Το πιο τρομαχτικό απ’ όλα τα πλάσματα

Ο Χρίστος Κυθρεώτης στο «εκεί που ζούμε», το πρώτο του μυθιστόρημα και μόλις δεύτερο βιβλίο του μετά την πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων «Μια χαρά», βρίσκοντας στο προσωπείο του νεαρού...

Τα χαμένα συνεχώς παρόντα

Όταν κάποια στιγμή ο κύριος Ευτύχιος, ο ηλικιωμένος ήρωας του Μιχάλη Φακίνου στο μυθιστόρημα «Τα χαμένα», ανακαλύπτει τη ραπ, ανακαλύπτει επίσης κι ένα σύστημα να πει αυτά που κουβαλάει μέσα του...

Μια ηττημένη ανθρωπότητα

Στον κόσμο της Δαμιανού δεν υπάρχει διαφυγή. Τα πάντα είναι νεκρά. Ο αγώνας δόθηκε και χάθηκε. Ίσως να χάθηκε πριν καν δοθεί. Η ματαιότητα κατακάθεται παντού. Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου η μοίρα του ανθρώπου και της ανθρωπότητας δηλώνονται ως μια σειρά από αέναες καταστροφές, σαν να μιλάμε για μια κούκλα μπάμπουσκα όπου η μία διάψευση - ξεκινώντας απ’ τον πυρήνα - περικλείει ή καταλήγει σε μια άλλη, που είναι συγχρόνως ο ίδιος της ο εαυτός


Ραδιόφωνο